Επτά: 31 Δεκεμβρίου 2010 κλείνει ένας κύκλος για την Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα και ανοίγει ένας άλλος. Για τον Γρηγόρη Παπαχρήστο, τον επί 8 έτη δήμαρχο Δίου, τι περιλαμβάνει αυτός ο κύκλος που κλείνει για σας;Γρηγόρης Παπαχρήστος: Τη δημιουργικότερη περίοδος της ζωής μου. Ένας κύκλος γεμάτος δράση, δημιουργία, ατέλειωτες ώρες δουλειάς, πολλές χαρές ανάμεσα τους βέβαια και πίκρες, ένας κύκλος γεμάτος επιτυχίες και εκπλήξεις, με απίθανα και ανεπανάληπτα γεγονότα, με γνωριμίες σπουδαίων ανθρώπων και προσωπικοτήτων.
Πιστεύω πώς όταν επανέλθει ο ιστορικός του Δίου, για να συνεχίσει την καταγραφή της αρχαίας λαμπρής ιστορίας του, τον κύκλο αυτόν δεν θα τον προσπεράσει απαρατήρητο. Σίγουρα το βιβλίο της ιστορίας του Δίου θα προστεθεί μια νέα σελίδα με αξιόλογη δράση και δημιουργία.
Ε.: Έχετε σκεφτεί τη στιγμή που θα κλείνετε για τελευταία φορά την πόρτα του γραφείου σας ως δήμαρχος και θα αποχαιρετάτε τους συνεργάτες σας, αλλά και τον Δήμο με τη σημερινή του μορφή;
Γρ. Π.: Προσπαθώ να μην σκέπτομαι, αν και αυτή η στιγμή είναι πολύ κοντά. Για να είμαι ειλικρινής τον άνθρωπο Παπαχρήστο, τον φοβάμαι για το πώς θα αισθανθεί και το πώς θα αντιδράσει εκείνη τη στιγμή. Το δήμαρχο Παπαχρήστο, του έχω εμπιστοσύνη.
Ομολογώ πάντως ότι θα είναι μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή αυτή του αποχαιρετισμού. Ας έρθει πρώτα με το καλό.
Ε.:Αν σας ρωτούσα για την πιο καλή στιγμή σας στην 8ετή θητεία, ποια ή ποιες θα επιλέγατε και γιατί;Γρ. Π.: Όταν καμάρωνα τα παιδιά της Ορχήστρας του δήμου μας, να αποθεώνονται από εκατοντάδες κόσμο στο Μέγαρο Μουσικής. Όταν έβλεπα τους αγρότες του δήμου μας να δακρύζουν από χαρά, γιατί στα ξεροχώραφά τους, πήγε νερό.
Όταν άνοιγα τα σφραγισμένα κουτιά με τα έργα από το Μουσείο του Λούβρου και ένιωθα ο Μέγας Αλέξανδρος να επιστρέφει στον τόπο από όπου ξεκίνησε…
Ε.: Η πιο δύσκολη στιγμή ή στιγμές; Υπήρχαν στιγμές που νομίζατε ότι βρεθήκατε σε πλήρη αδιέξοδο, ως προς την επίλυση ενός προβλήματος;
Γρ. Π.: Υπήρχαν και δύσκολες στιγμές. Μερικές φορές έδειχναν αξεπέραστες. Όμως ποτέ δεν δείλιασα. Ακόμα στις πλημμύρες του 2002, όταν όλα είχαν καταστραφεί και ως νέος μάλιστα δήμαρχος βρέθηκα μπροστά σε συντρίμμια. Τότε δοκίμασα τις δυνάμεις μου και πίστεψα πως όταν αγωνίζεσαι δεν υπάρχουν αδιέξοδα
Ε.: Η 12ετή σας ενασχόληση με την Αυτοδιοίκηση, ειδικά από τη θέση του δημάρχου επέβαλε να αφιερώσετε πολύ χρόνο σ’ αυτό που κάνατε. Θεωρείτε ότι «στερηθήκατε» προσωπικό χρόνο και οικογενειακές στιγμές;
Γρ. Π.: Ο Δήμος έχει γίνει μέρος της ζωής μας για όλη την οικογένεια. Λειτουργούμε όλοι μας υπό την επιρροή των ζητημάτων που αφορούν καθημερινά το δήμο μας. Η σχέση μου με το δήμο είναι αποκλειστικής απασχόλησης. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.
Ε.: Θεωρείτε ότι «χάσατε» μικρές ή μεγάλες χαρές, από το μεγάλωμα των παιδιών σας;Γρ. Π.: Τις χαρές και τις λύπες τις ζήσαμε όλοι μαζί . Δεν ξεχνώ τα λόγια της μικρής μου κόρης προχθές, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων: «πατέρα πάντα δίπλα σου ότι κι αν κάνεις»
Για να είμαι όμως ειλικρινής, οφείλω πολλά στη γυναίκα μου, που καλύπτει με κατανόηση τα δικά μου κενά στο μεγάλωμα των παιδιών και γενικά στις υποχρεώσεις της οικογένειας.
Ε.: Τι ρόλο έπαιξε η οικογένεια στις επιλογές σας; Αισθανθήκατε κάποιες στιγμές, ότι σας χρειάζεται περισσότερο, από όσο μπορούσατε να ήσαστε μαζί της; (Πώς αναπληρώσατε, αν μπορεί να αναπληρωθεί, αυτή η απουσία;)
Γρ. Π.: Οι επιλογές μου, ήταν και επιλογές της οικογένειας. Η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τα αδέλφια μου, οι γονείς μου, ήταν και είναι τα γερά και σταθερά στηρίγματα μου, το ασφαλές καταφύγιό μου.
Ήταν μέρες που ένιωθα ενοχές γιατί δεν ήμουν μαζί τους. Οι ίδιοι όμως με παρότρυναν να βρίσκομαι στο καθήκον και ήταν ευτυχείς για αυτό!
Ε.: Θεωρείτε ότι έχετε αδικήσει κάποιους ανθρώπους; Υπάρχουν άνθρωποι που εμπιστευθήκατε και σας αδίκησαν σε βαθμό που να σας προκαλέσουν πέρα από πολιτική και προσωπική πικρία;
Γρ. Π.: Αν ισχυριστώ ότι δεν αδίκησα κανέναν θα πω ψέμα. Στη δίνη και την ένταση των προβλημάτων και των πολλών υποχρεώσεων μου, σίγουρα στεναχώρησα και αδίκησα ανθρώπους, μεταξύ αυτών και φίλους.
Σε ώρες ηρεμίας πάντα έκανα αυτοκριτική και επεδίωκα να επανορθώσω. Με ρωτάτε αν με αδίκησαν ή με πίκραναν φίλοι μου. Δεν θα μπορούσα εγώ να αποτελέσω εξαίρεση στον κανόνα. Ήταν όμως μια περίοδος που διαπίστωσα τους πραγματικούς μου φίλους και είμαι ευτυχής που έχω πολλούς.
Ε.: Μετά από 12 χρόνια, την 1η Γενάρη του 2011 ανοίγει ένας άλλος προσωπικός κύκλος για σας, στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Συνέχεια αυτού που κάνατε ή μια νέα πρόκληση;
Γρ. Π.: Με ενδιαφέρει να ανοίγω νέους κύκλους, αφού πρώτα κλείσω επιτυχώς τους προηγούμενους. Πιστεύω πως και στην ενασχόλησή μου με την πολιτική και πρόσφατα με την τοπική αυτοδιοίκηση, έκλεισα με επιτυχία δύο σημαντικούς κύκλους.
Η Περιφέρεια ως κάτι νέο, αποτελεί για μένα μια νέα πρόκληση, μου δημιουργεί νέα ενδιαφέροντα που θέλω να τα γνωρίσω και να τα ζήσω.
Έτσι λοιπόν, ξεκινάω το άνοιγμα ενός καινούργιου κύκλου και ευελπιστώ όταν τον κλείσω να είναι γεμάτος με θετικές εμπειρίες και πάνω από όλα με επιτυχίες για τον τόπο μας.
Ε.: Αισθάνεστε, ότι θα φύγει από τις πλάτες σας ένα μεγάλο φορτίο; Θα σας ρωτούσα αν θα νιώσετε πιο «απελευθερωμένος»
Γρ. Π.: Είναι σημαντικό ότι ήταν προσωπική μου επιλογή να φύγω από το Δήμο και ομολογώ όμως πως το έκανα με πόνο ψυχής. Έπρεπε όμως να «απελευθερωθώ». Δώδεκα χρόνια στον ίδιο χώρο είναι πολλά, όσο όμορφα και αν ήταν. Ήθελα να μπει στη ζωή μου κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο. Με αυτήν την έννοια ναι, νιώθω «απελευθερωμένος».
Ε.: Ποια τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σχέδιά σας; Πώς σκοπεύετε να αξιοποιήσετε τον ελεύθερο χρόνο σας, ο οποίος λογικά θα είναι περισσότερος;
Γρ. Π.: Ποτέ στη ζωή μου δεν έκανα μακροπρόθεσμα σχέδια. Τώρα μπροστά μου βλέπω μόνο την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση. Θέλω να γνωρίσω νέα πράγματα, άλλους ανθρώπους, να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα νέο άγνωστο πεδίο.
Θέλω και σ’ αυτόν τον τομέα να πετύχω, να έχω δημιουργική προστασία, πρώτα για τον τόπο μου την Πιερία, μετά για μένα τον ίδιο.
Αν για κάτι ήθελα ελεύθερο χρόνο είναι για ταξίδια με την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Το μόνο ταξίδι που ήξερα όλα αυτά τα χρόνια ήταν η Αθήνα. Πάντα για δουλειές του δήμου και ως συνήθως με άγχος και πίεση χρόνου. Δεν την μπορώ άλλο. Θέλω να γνωρίσω νέους τόπους, νέα πράγματα. Μακάρι να υπάρχει ελεύθερος χρόνος. Δεν είμαι όμως ιδιαίτερα αισιόδοξος. Ως συνήθως, όταν μπλέκομαι με κάτι στη ζωή μου, δίνομαι και αφιερώνομαι αποκλειστικά!
