ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΕ

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας σε μια εκ βαθέων συνέντευξη, μιλάει για το Ελληνικό τραγούδι, για την Ελλάδα του σήμερα και του χθες και δηλώνει, οτι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην εφησυχάζουμε

«Ήμουν πολύ τυχερός γιατί τη δεκαετία του ’70 ήμουν έφηβος. Ήταν η καλύτερη μουσική δεκαετία που υπήρξε ποτέ και σε παγκόσμιο επίπεδο. Ίσως να με επηρέασε λίγο ο Σαββόπουλος αλλά ο άνθρωπος που με ώθησε να κάνω τραγούδια με ελληνικό στίχο είναι ο Βαγγέλης Γερμανός. Ο πρώτος του δίσκος «τα μπαράκια» μου δείξε ένα δρόμο για το πώς μπορώ να κάνω ένα δίσκο στα ελληνικά.
Άλλη ελληνική μουσική δεν άκουγα. Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει πολλά πράγματα… Άκουσα ρεμπέτικα, κυρίως στην επανέκδοση τους. Μετά συνειδητοποίησα πόσο σπουδαίος ήταν ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις του οποίου η μουσική είναι ότι καλύτερο στην Ελλάδα. Όσον αφορά το στίχο, ο άνθρωπος που έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη δική μας τη γενιά ήταν ο Σαββόπουλος.
Τελικά μετά από πάρα πολλά χρόνια και αφού περιπλανήθηκα ακούγοντας τα πάντα θέλοντας και μη, κατέληξα και πάλι να ακούω μόνο ροκ μουσική.
Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα άλλο… με έχει σημαδέψει πάρα πολύ, για αυτό ξαναγύρισα σ’ αυτήν.»

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας παραμονή των Φώτων βρέθηκε για μια εμφάνιση μαζί με άλλους δυο «τερμίτες» στο «Αερικό»
Λίγο πριν «ρίξει κόκκινο στην νύχτα» ταξιδεύοντας μας σε ροκιές της τελευταίας 25ετίας μίλησε στην «ΕΠΤΑ» για όλα όσα τον ενοχλούν στο ελληνικό τραγούδι. Μίλησε για τη διαδρομή του στο χώρο, για την οικογένεια και την κόρη του, που του άλλαξε τη ζωή. «Οι ευκαιρίες είναι για να χάνονται» απάντησε όταν ρωτήθηκε για τη γενιά του Πολυτεχνείου και την ευκαιρία που είχε αυτή, να αλλάξει την Ελλάδα. Παραδέχθηκε πως δεν υπάρχουν ερεθίσματα για τους νέους στην εποχή μας και αν υπάρχουν πρέπει να τα ψάξουμε πολύ, ενώ απάντησε και σε όσους του άσκησαν κριτική για τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης.
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, με την απλότητα του ροκά, δηλώνει ότι είναι «στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» με ότι συμβαίνει στο ελληνικό τραγούδι, αλλά και ότι είναι ικανοποιημένος με ότι έχει κάνει μέχρι σήμερα…
Τα 30 λεπτά με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα της «σκόνης», του «Διδυμότειχου Blues» και του «Πόσο σε θέλω» μπροστά σας…

- Οι «Τερμίτες» και πάλι στη σκηνή ή μάλλον κάποιοι από τους τερμίτες. Επιστροφή στις μικρές μουσικές σκηνές;
Είχα χρόνια να πάρω μια μικρή μπάντα, με λίγα άτομα και να βγω το χειμώνα σε μικρούς χώρους.
Αυτό που κάνω τώρα είναι κάτι που χρωστούσα στον εαυτό μου… να παίξω με το Μετζέλο δηλαδή. Κάνω ένα come back στους «τερμίτες». Ήταν τα καλύτερα μου χρόνια μαζί τους. Αυτό δε θα μπορούσε να γίνει διθυραμβικά, γκλαμουριάρικα και σε μεγάλους χώρους… για αυτό και ονομάσαμε αυτές τις παραστάσεις «πρόβες», όπως όταν πρωτοβγαίναμε με τον Μετζέλο.
Είμαστε τρεις από τους «τερμίτες» και έχουμε ακριβώς την ίδια λογική. Η πλάκα που γίνεται και ο χαβαλές είναι ένα πράγμα που μου έλειψε.
Στη σκηνή δεν μπορείς να κρυφτείς και αυτό θα εξακολουθεί. Μπορείς να παίζεις ζωντανά και να έρχεται ο κόσμος να σ’ ακούει και να ευχαριστιέται; Αυτό είναι το σπουδαιότερο…

- Ακριβή η διασκέδαση και ειδικά τα cd…
Tα 20 ευρώ είναι πολλά λεφτά… Με έπιασε κάποια στιγμή ένας και μου λέει «ρε Μαχαιρίτσα δηλαδή θα δώσουμε 15 ευρώ για να σε δούμε;» Έχω παίξει για τους απεργούς της ΔΕΗ, για τον Οτσαλάν, για τους Γιουγκοσλάβους, για τους Κούρδους, για όλο το σύμπαν τζάμπα και όταν έρχεσαι στο μαγαζί θέλεις να πιεις και ένα μπουκάλι Dimple! φταίω εγώ αν το χρυσοπληρώσεις;
Συμφωνώ ότι τα cd είναι ακριβά, αλλά όταν πας σ’ αυτά μπαράκια τα ελληνάδικα, στα οποία για να μπεις μέσα με face control παρακαλώντας, πληρώνεις 10 ευρώ ένα ποτό, εκεί γιατί δε σας φαίνεται ακριβά;
Για να γίνει ένα cd, το οποίο είναι ακριβό 18 ευρώ, υπάρχουν 15 χιλιάδες παράμετροι. Εκτός του δημιουργικού τομέα, όπου πρέπει να στύψει το μυαλό του κάποιος. Θα μου πείτε έτσι όπως έχει γίνει σήμερα είναι τόσο ευτελές το προϊόν, που αυτομάτως χάνει και την αξία του. Θα το ‘λεγε ποτέ κάποιος αυτό για το δίσκο «Ρεζέρβα» του Σαββόπουλου; Δε θα το ‘λεγε ποτέ, αλλά αν αγοράζει τηn κάθε «μπαλαφάρα» που κυκλοφορεί του φαίνονται πολλά!

-Έχεις σκεφθεί ποτέ ότι θα ήθελες να κάνεις κάτι άλλο, από αυτό που κάνεις;
Θα μπορούσα να ήμουν sport caster. Μου αρέσει πολύ ο αθλητισμός και παρακολουθώ. Ξέρω πάρα πολλά πράγματα. Από αυτούς που είναι στην τηλεόραση ξέρω πολύ περισσότερα. Μιλάω και γρήγορα οπότε καταλαβαίνεις ότι θα μπορούσα να περιγράφω ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Θα θελα να μπορούσα να κάνω στίχους. Δε γράφω στίχους. Δεν τολμάω να παρουσιάσω τους στίχους που γράφω….
-Δεν έχει διαβάσει κανείς στίχους σου; Έχεις σκεφτεί ότι και ο Λοϊζος όταν έγραψε το «Σ’ ακολουθώ» ήθελε να το πετάξει;
Λες; (γέλιο) και το «Σ’ ακολουθώ» είναι ένα αριστούργημα για τον έρωτα..
-Μήπως είσαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό σου;
Ναι είμαι. Έχω βάλει ψηλά τον πήχη αν και η τύχη ήταν αρκετά γενναιόδωρη μαζί μου

- Χαρακτηριστικό της εποχής το «μπέρδεμα» ελληνικού και ξένου στίχου, σε μια μουσική που δεν μπορείς να προσδιορίσεις την ταυτότητά της…
Η ελληνική γλώσσα, είναι γλώσσα των ποιητών. Ελάχιστες γλώσσες μπορούν να συγκριθούν με την ελληνική και αυτό το λέω με πλήρη συναίσθηση γιατί έχω ταξιδέψει πολύ και έχω μιλήσει με πάρα πολλούς ανθρώπους για το θέμα αυτό.
Αυτό που μιλάμε εμείς δεν είναι γλώσσα… είναι τουρλουμπούκι… ένα Ντεσπεράντο που έχουμε κάνει.
Όσον αφορά τη μουσική… η μουσική είναι μουσική…. Η κλασική μουσική έχει σύνορα; Μπορείς να καταλάβεις ποιος συνθέτης της είναι ρώσος, ποιος γερμανός, ποιος αυστριακός; Γιατί έχουμε πέσει σ΄ αυτό το λούκι ότι σώνει και καλά η μουσική πρέπει να είναι πατροπαράδοτη… τι είναι μουσακάς;
Για τη γλώσσα συμφωνώ, διότι η γλώσσα μας είναι πολύ όμορφη. Βέβαια αν θες να πάρεις από τον πλούτο της ελληνικής μουσικής να πάρεις, αλλά δεν είναι απαγορευτικό να ασχοληθείς με οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής.
Για να πάω λίγο πιο μακριά το θέμα η σημερινή μουσική είναι ελληνική; Μήπως νομίζουμε ότι τα σημερινά λαϊκά είναι ελληνικά; Όλα είναι από Περσία, Ιρακ κλπ. Αν τ’ ακούσεις νομίζεις ότι βρίσκεσαι εκεί…. βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση. Μιλάμε για κατάσταση τραγική. Παύουμε να μιλάμε μουσικολογικά κι ας μη το θέτουμε έτσι το θέμα. Να το θέτουμε σε ιδεολογική βάση και σε ότι έχει να κάνει με την αισθητική και το ήθος.
Να αντιληφθούμε τι σκουπιδαριό υπάρχει και τι δεν υπάρχει. Όπως και να το κάνουμε όμως το καλό είναι καλό!
-Αν δεν υπήρχε όμως το κακό και ήταν όλα «φλατ», πως θα αντιλαμβανόμασταν το καλό;
Θα προτιμούσα να ήταν λίγο πιο καλύτερο το κακό. Όταν ήμουν πιτσιρικάς, εκείνα τα τραγούδια που δεν παρακολουθούσα, αλλά άκουγα στο κινηματογράφο ή όταν άνοιγε το ράδιο η μάνα μου, παίζονται σήμερα στο Μέγαρο Μουσικής!
Πάει και τα λέει ο Νταλάρας και η Αλεξίου και η Γαλάνη στο Μέγαρο Μουσικής σαν κάτι το περίεργο. Ήταν τα καθημερινά τραγούδια. «Το άγαλμα» και όλα τα τραγούδια εκείνου του δίσκου, ήταν τα καθημερινά λαϊκά τραγούδια… Το «Στην Ελευσίνα μια φορά», ήταν ένα καθημερινό λαϊκό τραγούδι… το σημερινό λαϊκό τραγούδι είναι το «το Γκούτσι που φοράς». Ε δεν είναι λαϊκό τραγούδι, καθημερινό! Αυτό είναι ένα «κάτι»! Και πήρα το συγκεκριμένο τραγούδι γιατί έχει και ένα ενδιαφέρον… ενδυματολογικό… Δεν κατάλαβα το καθημερινό τραγούδι είναι το «καλύτερα οι δυο μας…»;
Θα ήθελα αυτό το καθημερινό τραγούδι να ανεβάσει στροφές. Να πάει πιο πάνω…
Η Βίσση για να είναι 20 χρόνια νούμερο ένα, σημαίνει ότι είναι καλή… δεν είναι τυχαία εκεί που είναι… ε αφού είσαι καλή πες και μερικά τραγούδια καλύτερα! Μη φλομώνεις τον κόσμο στην αλογόμυγα από το πρωί ως το βράδυ, επειδή έχεις δυναμική για να τα περνάς.
-Είναι πρόβλημα τραγουδιστών;
Το πρόβλημά μας δεν είναι οι τραγουδιστές. Είναι αυτά που τραγουδάνε! Έλα εδώ ρε Ρέμο, αφού τα έχεις καταφέρει και περνάς στον κόσμο, πες καλά τραγούδια… θα μου πεις που να τα βρω…
Αυτό είναι το μυστικό όλο… να ανεβάσουνε οι άνθρωποι αυτοί, που τραγουδάνε κάθε μέρα, τα καθημερινά τους τραγούδια. Να γίνουν καλύτερα! Δε θέλω όλος ο κόσμος να ακούει το Θανάση Παπακωνσταντίνου και τη Σαββίνα Γιαννάτου όλη μέρα. Δεν εννοώ αυτό, αλλά αυτοί οι άνθρωποι που είναι στα πράματα πρέπει να λένε καλύτερα τραγούδια.
-Διακρίνω απαισιοδοξία και φόβο για το μέλλον του τραγουδιού…
Δεν υπάρχει φόβος για το μέλλον της μουσικής στην Ελλάδα, γιατί δεν έχει πιο κάτω. Καλύτερα τα πράγματα μπορεί να γίνουν. Όχι από μένα. Εγώ είμαι στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης και λέω πως ότι μπορούσα να κάνω το έκανα. Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τον εαυτό μου, αλλά φτάνει αυτό; Έκανα την παραγωγή στα «Κίτρινα ποδήλατα» με ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία, που παιζότανε κάθε μέρα σε ένα σήριαλ που το έβλεπε τόσος κόσμος, με συναυλίες και τόσα άλλα και πουλήσανε 10 χιλιάδες δίσκους!
Δεν ρίχνω ευθύνες στα παιδιά τα οποία λατρεύω, αλλά τι γίνεται αν από τις καλύτερες δουλειές και τις πιο διαδεδομένες, μ’ αυτή τη δυναμική πουλάνε μόνο 10 χιλιάδες δίσκους… που βρισκόμαστε και που πάμε;

-Τι ρόλο έπαιξε το ίματζ στη δουλειά σου, στην καριέρα σου;
Εμένα δε με βοήθησε. Δεν υπάρχει ιματζ σε μένα. Είναι κάτι το οποίο δε με απασχόλησε ποτέ.
-Δεν υπάρχει; Θα μπορούσες να βγεις στη σκηνή και να τραγουδήσεις ροκ με γραβάτα και κοστούμι;
Το ίματζ είναι συνυφασμένο με μια σκηνοθετική άποψη οργανωμένη εκ των προτέρων. Αν είσαι όπως είσαι, όπως σε έκανε η μάνα σου και συμπεριφέρεσαι έτσι, δεν είναι ίματζ, είναι πραγματικότητα! Αν αυτό δημιουργεί ένα μύθο γύρω από σένα, καλώς να υπάρχει. Αυτό να το δεχτώ ότι υπάρχει, αλλά δεν έχω κάνει τίποτα. Θα μπορούσα να πηγαίνω σε ένα γυμναστήριο, να χάσω 30 κιλά, να το παίζω γκόμενος, να κάνω κοιλιακούς και να κρατήσω άλλα 25 χρόνια. Αλλά αυτό είναι το πρόβλημά μου εμένα; Αν ήταν θα το είχα κάνει. Άλλος που το έχει σε πρώτη προτεραιότητα το εφαρμόζει.
Ίματζ είναι ένα οργανωμένο έγκλημα αρχής εξ αρχής, τουλάχιστον με τη μορφή που του έχουμε δώσει σήμερα.

-Διαβάζοντας μια παλαιότερη συνέντευξή σου είπες πως «η επιτυχία για μένα δεν είναι αυτοσκοπός»…
Να σου πω ότι δεν τη θέλω, θα είμαι ψεύτης. Να σου πω ότι γράφω τραγούδια για μένα, πάλι θα είμαι ψεύτης. Να σου πω ότι δε με ενδιαφέρει να αρέσουν στον κόσμο, ασφαλώς και με ενδιαφέρει. Αν κάνω ένα δίσκο και δεν πάει καλά, όχι τόσο σε πωλήσεις όσο στο να ακούγεται, με προβληματίζει. Μ’ αρέσει να μοιράζομαι αυτό που κάνω με τους άλλους. Αν ήταν δε θα έκανα αυτή τη δουλειά, που δεν είναι και δουλειά, είναι μια μούρλα. Αυτό το κάνω γιατί μου αρέσει να το μοιράζομαι με τον κόσμο. Τα τραγούδια τα γράφεις γιατί είναι ανάγκη να γράφεις…
-… τους στίχους σου όμως, όπως είπες, δεν θες να τους μοιραστείς….
Ξέρεις πόσα παιδιά γράφουν στίχους; Όλη η Ελλάδα γράφει στίχους. Το φοβερό δεν είναι ότι όλη Ελλάδα γράφει στίχους. Το φοβερό είναι ότι όλη Ελλάδα γράφει καλούς στίχους. Και δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως είναι δυνατόν από τη μια όλη η Ελλάδα να γράφει καλούς στίχους και από την άλλη να γίνεται αυτό το πράμα που γίνεται!
Μου φέρνουν παιδιά 17, 18 χρονών στίχους, εξαιρετικούς! Μακάρι να μπορούσα να κάνω 40 δίσκους το χρόνο και να τα κάνω όλα! Απλώς, επειδή έχω πάρα πολλούς στίχους, διαλέγω κάτι που να ταιριάζει θεματολογικά με κάτι που θέλω να πω κι εγώ.

-Περισσότερα από 20 χρόνια με σταθερή πορεία στο ροκ τραγούδι. Η οικογένεια τη ρόλο έπαιξε στην πορεία σου;
Η οικογένεια είναι κάτι που ήρθε με το πλήρωμα του χρόνου. Κάποια στιγμή είπα θα κάνω οικογένεια. Για χρόνια κοιμόμουνα στις 7 το πρωί, ξυπνούσα στις 4 το απόγευμα…. Όπου βρισκόμουνα «που να γύρω το κορμί μου» που λέει και η Βόσου. Κάποια στιγμή, βρέθηκε ένας άνθρωπος που γούσταρα πολύ, έκανα κάτι το οποίο το ήθελα πραγματικά. Είναι πολύ φυσιολογικό και πολύ σύνηθες. Αυτό το οποίο ήταν μεγάλη έκπληξη και δεν πίστευα ότι μπορεί να συμβεί σε μένα, ήταν όταν γεννήθηκε η κόρη μου! Έπαθα σοκ όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι αλλάζει όλη μου η ζωή. Όταν γνώρισα τη γυναίκα μου δεν άλλαξε όλη μου η ζωή. Περιορίστηκε μια μορφή ελευθερίας και μετουσιώθηκε σε κάτι άλλο… το παιδί ήταν κάτι το καθοριστικό. Με τα γεγονότα στη Γιουγκοσλαβία, με προβλημάτισε πάρα πολύ η ιστορία. Σκεφτόμουνα ότι έχω ένα παιδί και σε τι κόσμο θα βγει.

-Σε άκουσα να λές ότι τη δεκαετία του ’70 υπήρχαν ερεθίσματα. Τώρα ο νέος πρέπει να τα ψάξει. Το ερώτημα είναι που…
Ή χούντα εκ των πραγμάτων ήταν ένα ερέθισμα. Ο Μάης του ’68 ήταν ένα ερέθισμα. Εγώ ήμουν παιδάκι και μεγάλωνα μ’ αυτά. Αυτά ήταν όλα ένα ερέθισμα. Δε σημαίνει όμως ότι πρέπει να κάνουμε μια χούντα για να έχουν οι πιτσιρικάδες ένα ερέθισμα!
Όταν γινότανε ο πόλεμος στον Περσικό, δεν βγαίνανε στους δρόμους; Τι σημασία έχει αν βγαίνανε επειδή έπλητταν. Ας πούμε ότι βγαίνανε για αυτό. Πάντα είναι ένα ζωντανό κομμάτι το οποίο θέλει μια ιδιαίτερη μεταχείριση. Είναι ο μοναδικός ζωντανός οργανισμός της κοινωνίας μας.

-Αναφέρεσαι συχνά – πυκνά στο Πολυτεχνείο. Ο κόσμος σε κατατάσσει σχεδόν σ’ αυτήν τη γενιά. Τριάντα χρόνια μετά και έχοντας κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, πιστεύεις ότι η γενιά του Πολυτεχνείου εκμεταλλεύτηκε τη χρυσή ευκαιρία για να υλοποιήσει ότι ονειρεύτηκε ή χάθηκε μια ακόμη ευκαιρία;
Οι ευκαιρίες είναι για να χάνονται, δυστυχώς! Αυτή η γενιά είχε την ευκαιρία για να αλλάξει τα πράγματα; Ο κόσμος μπορούσε να αλλάξει όλος και χάθηκε η ευκαιρία… Οι ευκαιρίες είναι για να χάνονται…. Ποτέ δεν πιάνεις την ευκαιρία από τα μαλλιά…
-Όταν χάνεις απανωτές ευκαιρίες όμως παραμένεις στα ίδια….
Το πάμε πολύ σοβαρά το θέμα τώρα…. Αλλά αποδεικνύεται τελικά ότι η ματαιοδοξία του ανθρώπου και η φιλαυτία, είναι μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο. Θες να είσαι καλύτερος από τον άλλον… είναι απίστευτο! Δε θες να είσαι, ούτε καν ίσος! Όχι χειρότερος! Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω, αλλά είναι η αλήθεια και τελικά δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα.
Εκεί χάνονται οι ευκαιρίες…. Βγήκαν τα παιδιά εκείνα στο Πολυτεχνείο, αλλά κανένας δεν αντιστάθηκε στο να βάλει το χέρι στο μέλι και να γλείψει το δάχτυλό. Μα κανένας! Δεν είναι φοβερό αυτό; Είναι φίλοι μου όλοι, αλλά δεν αντιστάθηκε κανένας… στο μέλι.
Αυτό σημαίνει ότι είναι κανόνας. Ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
- Δεν είναι απογοητευτική για το σημερινό 16άρη αυτή η διαπίστωση;
Νομίζεις ότι αυτά τα παιδιά δεν ξέρουν ότι μεγαλώνουν σε ένα τέλμα; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να μην αφήνουμε τον κόσμο να εφησυχάζει.

-Χαρακτήρισες ήττα για το ελληνικό τραγούδι τα ριάλιτι στυλ Fame story. Είναι μια πραγματικότητα όμως που προωθούν οι ίδιες οι εταιρείες.
Δεν είπα κάτι τέτοιο… Εγώ χαρακτήρισα ήττα το όλο πράμα! Δε χαρακτήρισα ήττα τα 4, 5 ή 10 παιδιά που πήγαν και κλείστηκαν σε ένα σπίτι. Δεν με ενδιαφέρει αν έχουν και καλές φωνές γιατί αυτό θα φανεί στο χρόνο. Δεν χαρακτήρισα ήττα ότι πήγαν σε ένα χώρο για να μάθουν να τραγουδάνε ώστε να προκύψει κάποιος νικητής. Αυτό είναι ωραίο σαν σκέψη. Ήττα είναι όμως, ότι για να σταθεί αυτό το πράμα πρέπει ο ένας να γκομενίζει με την άλλη, η άλλη να κλαίει για να την παίρνει η τηλεόραση… αυτό είναι ήττα! Αν πρέπει σώνει και καλά να βγάλεις όλα σου τα εσώψυχα, ότι σκέφτεσαι και δε σκέφτεσαι, πως τρως, πως πίνεις, πως καπνίζεις, πως κοιμάσαι να το βλέπει όλη η Ελλάδα επί εφτά μέρες για να μπορέσεις να γίνεις τραγουδιστής, ε μη γίνεις ποτέ!!!
Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει καμία ήττα… ο Πετρέλης έγινε και σταρ σε τελική ανάλυση…. Εγώ με το φτωχό μου μυαλό τα βλέπω έτσι… αν τον ρωτήσεις αυτόν θα σου πει ότι εγώ πέρασα μια χαρά.
Αν με ρωτούσαν τα παιδιά «να πάω σε μια τέτοια εκπομπή» θα τους έλεγα όχι. Είναι λογικό ο Ψινάκης με την άλλη να κοροϊδεύουν κάποιους που τραγουδάνε α καπέλα; Να τους κρεμάνε τενεκέδες; Μα αν θέλεις τόσο πολύ να κάνεις καριέρα σαν τραγουδιστής θα την κάνεις! Αν έχεις τόσο πολύ μεράκι, που γίνεσαι και ρεντίκολο για την καριέρα θα την κάνεις και χωρίς να πας εκεί.
Εκεί είναι που τα πήρα στο κρανίο και με την Παπαρίζου, που της δίνανε το χρυσό κλειδί της πόλης. Καλά έκανε, αλλά επειδή πέτυχε πρέπει να την αναγάγουμε σε πρωθυπουργό; Στο παιδί από το Νευροκόπι, που σηκώνεται το πρωί, πηγαίνει σχολείο για να γίνει γιατρός, τι θα του πεις; Ότι υπάρχει μια άλλη εκδοχή, που μέσα σε ένα βράδυ μπορείς να πάρεις το χρυσό κλειδί της πόλης;

- Σε είδαμε να συμμετέχεις στο φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.
Θα ήθελα να βγει ένας τραγουδιστής από τη διοργάνωση. Θα ήθελα να κάνει καριέρα η Ευσταθία
-Άκουσες κριτική για την παρουσία σου, παρότι ξεκαθάρισες ότι δε σε ενδιαφέρει το διαγωνιστικό κομμάτι. Τι απαντάς;
Να μου πουν ότι γίνανε ατασθαλίες στο φεστιβάλ να δεχτώ να το συζητήσω. Να μου πουν ότι καπελώθηκε η υπόθεση από κάποιους να το δεχθώ και να καθίσω να το συζητήσω. Δε δέχομαι όμως να συζητήσω ότι το επίπεδο των τραγουδιών που ακούστηκαν, ήταν χαμηλό… Και το λένε εκείνοι που έχουν φέρει το ελληνικό τραγούδι στη σημερινή κατάσταση. Ποιος κάνει κριτική αυτά τα παιδιά… αυτοί που έχουν βγάλει από το πρωί μέχρι το βράδυ κάθε σαπουνόφουσκα και έχει κατακλύσει το σύμπαν;
Νομίζω ότι το ρεζουμέ του Φεστιβάλ ήταν η πρώτη βραδιά, για τα νέα παιδιά τα οποία παρουσίασαν τη δουλειά τους. Ήταν μια εναλλακτική πρόταση.
Μ’ αυτή τη λογική, όταν μου είπαν από την ΕΡΤ έλα να βοηθήσεις, δέχθηκα. Δεν μπορείς να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου και να ασκείς μόνο κριτική.
- Ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα;
Ναι βέβαια. Θα θελα κάποιο από τα παιδιά που πήραν μέρος να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, για να αποδείξουμε ότι όλη αυτή η προσπάθεια, τελικά δεν πήγε στο βρόντο.