«Ένας σοβαρός άνθρωπος σήμερα, παρατηρεί όσα συμβαίνουν αμίλητος. Μόνο τα παρατηρεί. Όποιος δοκιμάζει να τα διορθώσει, εκ του πονηρού το δοκιμάζει, διότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα», δηλώνει ο Δήμος Μούτσης, εκτιμώντας ότι «η μπάλα της παρακμής» δεν έχει πάρει μόνο το τραγούδι, αλλά ολόκληρη την υπόστασή μας. Έψαξα αρκετά για να βρω παλιότερες συνεντεύξεις του Δήμου Μούτση, προσπαθώντας να φτιάξω ένα μπούσουλα για αυτήν την κουβέντα. Πάντα έπεφτα πάνω σ’ ένα «τείχος» σιωπής που διαρκεί πολλά χρόνια. Τελικά, αποφάσισα να ρωτήσω, σε έναν από τους σημαντικότερους έλληνες συνθέτες ότι ρωτάνε στα blogs άνθρωποι που σχολιάζουν τα τραγούδια του, άνθρωποι που αγαπάνε τη μουσική του, χωρίς να την «ψειρίζουν» ή να την κατατάσσουν –σώνει και καλά- σε κάποια κατηγορία.Ο Δήμος Μούτσης, τη Δευτέρα, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου, θα τιμηθεί στο πλαίσιο των «Αικατερίνιων», από την αντιδημαρχία Κατερίνης, για το ταξίδι του στο μουσικό πεντάγραμμο. Ένα ταξίδι στο οποίο δεκαετίες μας έχει συνοδοιπόρους και που ακόμη (ευτυχώς) δεν έχει τελειώσει, παρότι πέρασαν σχεδόν 14 χρόνια από την κυκλοφορία της τελευταίας δισκογραφικής δουλειάς του.
Ο συνθέτης του «Άγιου Φεβρουάριου», της «Νταλίκας», του «Αύριο πάλι», «ο ταξιδιώτης του παντός» και τόσων άλλων επιτυχιών που έχουν φωλιάσει στις καρδιές μας, μιλάει στην ΕΠΤΑ, για το ελληνικό τραγούδι και τον ρόλο του δημιουργού σε μια κοινωνία «που δεν εκφράζει τίποτα, εκτός από τη δική της παρακμή».
Να ξεκινήσω, ρωτώντας αν κατηγοριοποιείται το τραγούδι;
Δήμος Μούτσης: Η καλή τέχνη δεν κατηγοριοποιείται. Είναι μόνο τέχνη! Καλή τέχνη. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να βρισκόμαστε σε δουλειά και για να υπάρχουν «ειδικοί» και να ζούνε κι αυτοί παραπλεύρως
Ένα κορίτσι, 21 ετών, σχολίαζε οτι «όλοι οι επώνυμοι έχουν μεγάλη ευθύνη, όταν επιλέγουν να σιωπούν, ενώ έχουνε πολλά πράγματα να μας πούνε ακόμη». Ποιος ο λόγος που επιλέξατε τη σιωπή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;
Δ.Μ.: Δεν είναι κάτι που το ελέγχει ούτε ο ίδιος που σιωπά και ούτε κάτι τέτοιο είναι προς συζήτηση. Κάθε δημιουργός λειτουργεί γράφοντας ή ζωγραφίζοντας την ώρα που νομίζει ότι μπορεί να το κάνει. Αν νομίζει ότι βρίσκεται σε μια φάση που δεν μπορεί να το κάνει, τότε σωπαίνει. Ότι έχει πράγματα μέσα του, τα οποία μπορεί να τα πει και δεν τα λέει σιωπώντας, σημαίνει πως ή δεν είναι ώριμα να βγούνε ή είναι απλές σκέψεις, που κάθε άνθρωπος έχει και που τον βασανίζουν, τις οποίες προσπαθεί να φτιάξει, ή όταν τις φτιάχνει τις χαλάει ή ακόμη δεν του βγαίνουν.
Δεν είναι υποχρεωτικό κανείς να βγαίνει και να μιλάει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Δεν είναι ανάγκη να λες πολλά για να πεις πολλά. Καμιά φορά με τα πολλά λες και λίγα. Και δεν δικαιολογούμε… είναι και θέμα χαρακτήρα. Έτσι σκέφτομαι, έτσι έγραφα πάντα. Σε αραιά διαστήματα και με πολύ σκέψη. Τώρα αν το αποτέλεσμα ήταν καλό ή όχι, αυτό κανείς δεν το ξέρει ή μάλλον το ξέρουν εκείνοι που τ’ ακούνε.
Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος γυρεύει περισσότερες διευκρινίσεις για ότι κάνει και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αρχίζουν να του περιορίζονται οι ευκαιρίες για λάθη, δεν έχει τον καιρό να κάνει λάθη και μετράει πολύ το λόγο ύπαρξης όσων πραγμάτων θέλει να γράψει ή να πει.
Θα σας ζητούσα να μου πείτε, τι δεν σας εκφράζει από την κατάσταση στην κοινωνία, αλλά σε μια παλαιότερη συνέντευξή σας, δηλώνετε ότι «η κοινωνία δεν εκφράζει τίποτα, εκτός από τη δική μας παρακμή». Ο ρόλος του δημιουργού, ποιος είναι σ’ αυτήν την περίπτωση;
Δ.Μ.: Ο δημιουργός, είναι κι αυτός ένας άνθρωπος. Λειτουργεί μέσα σε ένα σύνολο και τι μπορεί να κάνει μόνος; Ένας σοβαρός άνθρωπος σήμερα, παρατηρεί όσα συμβαίνουν αμίλητος. Μόνο τα παρατηρεί. Όποιος δοκιμάζει να τα διορθώσει, εκ του πονηρού το δοκιμάζει, διότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αν θελήσει να συμμετάσχει τον παίρνει η μπάλα της παρακμής και φωνάζει «ζήτω», αν δεν τον πάρει αυτή η μπάλα διαμαρτύρεται.
Ένας σοβαρός άνθρωπος σήμερα, μάλλον κοιτάει και σωπαίνει, παρά λειτουργεί ενεργά.
Αυτή η «μπάλα» της παρακμής έχει πάρει και το ελληνικό τραγούδι;
Δ.Μ.: Τα πάντα έχει πάρει! Το τραγούδι θα γλίτωνε; Έχει πάρει τη ζωή την ίδια. Έχει πάρει τον αέρα που αναπνέουμε, τον έχει μολύνει και είναι βασικό αυτό. Έχει πάρει το σκεπτικό μας, την αγωγή μας, την ηθική μας. Έχει πάρει την υπόστασή μας ολόκληρη, το τραγούδι θα γλίτωνε που εν πάσει περιπτώσει, σε λίγο καιρό θα καταντήσει και είδος πολυτελείας;
Όταν ο άλλος βάζει το χέρι στην τσέπη του και δεν βρίσκει ούτε μια δεκάρα για να αγοράσει ένα κουλούρι, τι θα κάνει; Θα τραγουδάει; Ή μήπως νομίζεις ότι το τραγούδι είναι ωραίο όταν μοιρολογάει για εκείνον που δεν έχει να φάει… Γιατί έχουμε παραδείγματα. Αυτό το θλιβερό τραγούδι «κι εσύ λαέ βασανισμένε, μη ξεχνάς τον Ωροπό», αυτό το διδακτικό, το κουλτουριάρικο πράγμα, στην πραγματικότητα κοροϊδεύει τον κόσμο και όλους εμάς! Κοροϊδεύει κατ’ αρχήν εκείνους που έχουν αγοράσει οικόπεδα στον Ωροπό (γέλιο)…. Και κοροϊδεύει μια κοινωνία που τον Ωροπό τον ξέρει μόνο ως μια παραθαλάσσια περιοχή! Καταλαβαίνεις ότι όποιος σήμερα επιχειρεί να κάνει κάτι τέτοιο, για να στιγματίσει την εποχή, το μόνο που κάνει είναι να συμμετέχει στην κατρακύλα. Και η κατρακύλα λέει, έχουμε και κουλτούρα! Πιάνει ό άλλος και κάνει αγάλματα για να στιγματίσει την παρακμή… έχουμε και αγάλματα λέει η παρακμή…. Και όλα μαζί είναι μια μπάλα που μας πάει προς τα κάτω… Αν με ρωτήσεις που θα φτάσει… δεν μπορώ να πω, μάντης δεν είμαι…
…Κάποια στιγμή θα πιάσει πάτο…
Πάτο έχει πιάσει κι έχει καταρρίψει και το ρεκόρ! Έχει πιάσει πάτο και πιο κάτω από τον πάτο… και σου μιλάει ένας άνθρωπος που η ζωή του στηρίζεται στην πολύ ευαίσθητη κουλτούρα, η οποία στο τέλος καταντάει γραφική, έτσι όπως είναι ο κόσμος σήμερα. Είναι αυτό που έχει πει ο Τερζάκης «σε λίγο καιρό οι σωστά σκεπτόμενοι άνθρωποι, θα είναι στο περιθώριο και θα θεωρούνται και γραφικοί».
Θα μπορούσε η «Νταλίκα», να είναι ένα τραγούδι το οποίο χαρακτηρίζει και την εποχή μας και όλους εκείνους που είναι χωμένοι μέσα στο κόλπο, αλλά πάντα τη γλιτώνουν παρά τρίχα;
Δ.Μ.: Ναι, ναι… ‘’τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα’’, το ‘χει γράψει ο Τριπολίτης, το τραγούδησε η Μπέλου. Και δεν είναι μόνο αυτό! Ένα πολύ βασικό τραγούδι είναι «ο κύριος τίποτα», το οποίο έξι μήνες μετά το άκουσε ο Πάγκαλος και είπε τον Αβραμόπουλο «κύριε Τίποτα». Είναι αυτός που όλο βρίσκουμε μπροστά μας! Είναι ο κακός που υποτίθεται εξοντώνουμε, αλλά τελικά είναι μπροστά μας.
Τι μουσική ακούτε, όταν είστε στο αυτοκίνητο ή όταν είστε μόνος;
Δ.Μ.: Στο αυτοκίνητο δεν ακούω τίποτα, ούτε όταν είμαι μόνος ακούω μουσική. Έχω την εντύπωση ότι πάρα πολλοί σοβαροί άνθρωποι που ασχολούνται με την μουσική, δεν ακούνε σπίτι τους μουσική. Ακούνε μόνο τη δική τους, αυτή που έχουνε μέσα στο μυαλό τους. Ξέρεις όταν ακούς πολύ μουσική, στο τέλος ακούς μια βαβούρα. Όπως και οι ζωγράφοι, σπάνια πηγαίνουν σε εκθέσεις ζωγραφικής και οι συγγραφείς βέβαια, δεν διαβάζουν άλλων βιβλία (γέλιο)
Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν παρακολουθείτε το ελληνικό τραγούδι και αν έχετε ξεχωρίσει κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι ακολουθούν μια καλή πορεία, όπως την αντιλαμβάνεστε εσείς…
Δ.Μ.: Εμένα, είτε είναι παλιοί, είτε καινούργιοι, αυτοί που θα σου πω μ’ αρέσουνε… Μ’ αρέσει πάρα πολύ ο Ξυδάκης, τον οποίο θεωρώ κορυφαίο. Μ’ αρέσει ο Σαββόπουλος. Μ’ αρέσει πάρα πολύ ο Μαχαιρίτσας, όπως και οι Κατσιμιχαίοι… δεν ξέρω αν μ’ αρέσουν άλλοι….
Το ότι υπάρχουν ακόμη καλλιτέχνες που συνεχίζουν να γράφουν καλή μουσική, δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας κάνει να αισιοδοξούμε;
Δ.Μ.: Αισιοδοξείς εσύ; Όλες οι ερωτήσεις σου είναι απαισιόδοξες… ωραία υπάρχουν και καλοί δημιουργοί, αλλά δεν χαρακτηρίζουν τον κανόνα. Όταν έγραψα το «αύριο πάλι», την άλλη μέρα το τραγουδούσε όλη Ελλάδα! Πρώτον γιατί είχε μια αρκούντος καλή προβολή και δεύτερον, ας πούμε ότι ήταν και καλό τραγούδι –για να μην ευλογούμε τα γένια μας…
… και το τραγούδησε μια πολύ μεγάλη φωνή…
Βέβαια, αλλά ας πούμε ότι και σήμερα υπάρχουνε μερικές καλές φωνές! Ας πάρουμε τον Μητσιά, που είναι και δικό μου γέννημα… τραγουδάει, ένα σωρό πράγματα, αλλά μετά την «Τετραλογία», τι έχει τραγουδήσει για να πεις «να! αυτό είναι»…. Τίποτα!
Ακόμη την «Ελευσίνα» τραγουδάει… όλο καινούργιο πρόγραμμα πάει να κάνει και μόλις ανεβαίνει στη σκηνή, γυρίζει στους μουσικούς και λέει την «Ελευσίνα» (γέλιο). Μετά από αυτό το τραγούδι, έχει ερμηνεύσει δεκάδες άλλα! Την «Ελευσίνα» την τραγούδησε το 1971, πριν 37 χρόνια! Είναι τόσων ετών, που εγώ στην πραγματικότητα, δεν το θεωρώ δικό μου τραγούδι, αλλά κάθε ανθρώπου που το τραγουδάει. Μετά από τόσα χρόνια, ο καθένας το έχει κάνει δικό του…
Έχω την αίσθηση ότι κι εσείς, όπως και άλλοι δημιουργοί της γενιάς σας, θα πρέπει να ευχαριστείτε τη μοίρα σας, για τη συνεργασία που είχατε με μεγάλους στιχουργούς και ποιητές…
Δ.Μ.: Και όχι μόνο για αυτό… τα τραγούδια είχανε έναν λόγο ύπαρξης. Έγραφες ένα τραγούδι και ήξερες ότι θα είχε αντίκρισμα. Ο δέκτης ήταν έτοιμος, υπήρχε. Σήμερα, ποιος είναι ο δέκτης;
Σήμερα, ένας μόνος του καλλιτέχνης σε μια σκηνή, τραγουδάει μπροστά σε χιλιάδες μόνους ανθρώπους. Σήμερα οι σχέσεις είναι διαπροσωπικές. O καλλιτέχνης και ο κόσμος από κάτω δεν εννοούνε το ίδιο πράγμα.
Βλέπεις ότι οι καινούργιοι, έχουν κι αυτοί τη δυστυχία τους… Πρέπει να πω και κάτι άλλο, όταν τώρα κάποιος λέει «καινούργιος καλλιτέχνης», κατά 90% παρασύρεται τηλεοπτικά. Αλλά οι τηλεοπτικοί ισχύουν, από την ώρα που βγαίνουνε και τραγουδάνε, μέχρι την ώρα που φεύγουνε από την εικόνα.
Η αλήθεια είναι ότι πλέον έχει αλλάξει και το σύστημα που αναδεικνύει τραγουδιστές. Σήμερα αναδεικνύονται μέσα από τηλεοπτικά παιχνίδια…
Δ.Μ.: Στην τηλεόραση, χρησιμοποιούν το τραγούδι για να κάνουν σόου, με οικονομικό αντίκρισμα. Κάθεται από κάτω μια επιτροπή, είναι αυτός ο Μουρατίδης, ο οποίος είναι και χαριτωμένος αν τον δεις στα κανονικά του. Τον βλέπεις, γελάς και το αντικείμενο που χρησιμοποιεί για να παρουσιάσει τον εαυτό του, είναι το τραγούδι! Αυτό δεν είναι κατάντια;
Μου κάνει εντύπωση ότι σ’ αυτά τα σόου, κυριαρχούν τα κλασικά τραγούδια. Αυτά που αγάπησε ο κόσμος, αυτά που τα ξεχώρισε και άντεξαν στον χρόνο…
Δ.Μ.: Βέβαια και γίνεται εν γνώσει… θα μου πεις, αυτή είναι η επιτροπή, εσύ Μούτση θα πήγαινες σε ένα τέτοιο παιχνίδι; Όχι βέβαια!
Ναι, αλλά θα είχε άλλη βαρύτητα μια επιτροπή με τον Μούτση ή τον Λευτέρη Παπαδόπουλο…
Δ.Μ.: Καμιά βαρύτητα δεν θα είχε! Απλά όλοι θα λέγανε, αυτό που είπανε και για τον Μάνο Ελευθερίου. Ο Ελευθερίου τρελάθηκε και έδωσε ένα τραγούδι στον Ψινάκη. Κανένας δεν είπε μπράβο στον Ελευθερίου! Είπε, «γέρασε και τρελάθηκε» και δεν είναι και πολύ γέρος… είναι λίγο (γέλιο)
Η εκδήλωση στην Κατερίνη τη Δευτέρα, η οποία συμπίπτει με την επέτειο του Πολυτεχνείου, έχει τίτλο, «ταξιδιώτης του παντός». Είναι όντως ένα από τα τραγούδια που έχετε αποκηρύξει;
Δ.Μ.: Όχι βέβαια! Το θεωρώ πολύ σπουδαίο τραγούδι! Το ότι η Μούσχουρη δεν το είπε τόσο καλά –ήθελε μια φωνή πιο Αλεξίου- δεν σημαίνει ότι το αποκήρυξα! Μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό το τραγούδι.
Τι κρατάτε από την πολύχρονη διαδρομή σας στον κόσμο της μουσικής;
Δ.Μ.: (παύση) Δεν ξέρω τι κρατάω, γιατί ακόμη δεν έχω τελειώσει. Έχω την εντύπωση ότι ακόμη το καλύτερο τραγούδι, δεν το έχω γράψει. Για την ώρα κρατάω, ένα βράδυ που περπατώντας πέρασα κάτω από ανοιχτά παράθυρα και άκουσα να τραγουδάνε από μέσα τα τραγούδια μου. Είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται και είναι κάτι που κρατάω…
Νομιμοποιούμε λοιπόν να ρωτήσω ποιους άλλους δημιουργικούς σταθμούς, σκοπεύετε να έχει αυτό το ταξίδι σας;
Δ.Μ.: Δεν ξέρω τι άλλους θα έχει, αλλά σίγουρα θα έχει. Έχω ετοιμάσει δουλειά, δεν ξέρω αν θα προλάβω να μπω στο στούντιο μέχρι τα Χριστούγεννα, αλλά έχω ετοιμάσει κάτι, με πάρα πολύ καλά τραγούδια.
Η τελευταία δουλειά σας ήταν το 1994 και μια επανέκδοση τραγουδιών σας, από συναυλία το 1999…
Δ.Μ.: Άσε ούτε θυμάμαι πότε ήταν (γέλιο). Οι άνθρωποι που τα παρακολουθούν, τα ξέρουν καλύτερα από μένα
Από ‘κει και ύστερα σιωπή ή… δημιουργία;
Δ.Μ.: Μάλλον δημιουργία. Έχω έτοιμη δουλειά και πάρα πολύ καλή. Το θέμα είναι να μπω μέσα στο στούντιο να την κάνω.
Υποθέτω, ότι πλέον μόνο με τους δικούς σας όρους δουλεύετε με τις εταιρίες…
Δ.Μ.: Δεν έχω πρόβλημα εταιριών, όπου θέλω πάω, εκτός από τη Legend όπου εκεί έχει μαζευτεί όλος ο συρφετός. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα… θέλω να φτιάξω καλή δουλειά, να βρεθεί και η Χαρούλα σε καλές μέρες και να βγει κάτι καλό.
Κύριε Μούτση, σας ευχαριστώ για το χρόνο σας…
Δ.Μ.: Να είστε καλά. Θα τα πούμε από κοντά στην Κατερίνη.
«Αν η Ελλάδα έφτανε σε μια ουσιαστικότερη συμφωνία με τη Ρωσία, με αντάλλαγμα την εγγύηση των Ελληνικών συνόρων, θα ήταν μια επιτυχία. Δεν βλέπω κάποιον άλλον που να μπορεί να εγγυηθεί τα σύνορά μας, εκτός κι αν μεταπείσουμε τους Αμερικανούς»
Βρέθηκε στην πόλη μας, για να παρουσιάσει τα δύο πρόσφατα βιβλία του, τον «Μικρό Αλκιβιάδη στο νησί των πειρατών» και το μυθιστόρημα για μεγάλους «Αθήνα-Θεσσαλονίκη». Ο Νίκος Μουρατίδης, σε μια συζήτηση ελεύθερη, ξετυλίγει πτυχές της ζωής του και της σημαντικ...
Φιλοδοξεί να βρει στην Κατερίνη, τους πρώτους νέους που θα γίνουν πρεσβευτές Ειρήνης και θα προστεθούν στους 14 Νομπελίστες, στους 4 χιλιάδες δημάρχους Ειρήνης και σε πολλούς Ολυμπιονίκες Αθλητές. Παράλληλα έχει ξεκινήσει τις επαφές, ως εκπρόσωπος της μη κυβερν...
«Συνειδητά κι εγώ, αλλά και όλα τα μέλη της Νομαρχιακής, επιλέξαμε να βάλουμε πλάτη αυτήν τη δύσκολη για το κόμμα μας, περίοδο. Πραγματικά, όλοι όσοι απαρτίζουμε τη Ν.Ε., αγαπάμε το χώρο μας, θέλουμε να είμαστε κοντά του, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές και όχι μόνο στις καλές το...
Βρέθηκε στο νομό μας για λίγες μόνο ώρες. Η Ύπατη πρόεδρος της Παμακεδονικής Ένωσης Αμερικής, συμμετείχε σε μια ιστορική συνάντηση όπως τη χαρακτήρισε η ίδια, με τη Γραμματεία της ανωτέρας αρχής της Αμερικής και τη Γραμματεία του Αλεξάνδρειου Ιδρύματος στον Ελλαδικό χώρο.
Στο κλείσιμο του προηγούμενου μήνα βρέθηκε η Πιερία να χει την τιμητική της επισκέψεις υπουργών, Πανεπιστημιακών και γνωστών δημοσιογράφων να μιλούν σε ειδική ημερίδα για τον Όλυμπο το μυθικό βουνό των Ελλήνων, διοργάνωση αθλητικών συναντήσεων με κορυφαία το OLYMPUS MARATHON, όπου συμμετείχαν αθλητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, έναρξη της ναυτικής εβδομάδας κ...
Ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, γεμάτη ζωντάνια, λίγες ώρες πριν το θρόισμα της ανάσας της και το φύσημα της κάθε νότας των τραγουδιών που ερμηνεύει στροβιλισθούν στη σκηνή που από το πρωί έχει στηθεί στο γήπεδο του Πιερικού, μιλά αποκλειστικά στην «Π» για ότι σημάδεψε την καριέρα της έως και σήμερα, για τη διάκριση ανάμεσα στο «ποιοτικό» και «εμπορικό» τραγούδι, για τη...
Αντικομφορμιστής, χειμαρρώδης, ελευθερόστομος, ευαίσθητος. Ο Γρηγόρης Ψαριανός πρώην μουσικός παραγωγός, λογοκριμένος από το ΕΣΡ, νυν βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε στην Κατερίνη για … ποδοσφαιρικούς και όχι πολιτικούς λόγους. Καλεσμένος στο χορό του νέου κλάμπ ΑΕΚ Κατερίνης, που έγινε το βράδυ του Σαββάτου, δεν αρνήθηκε να μας παραχωρήσει μια χύμα πολιτική συνέντευξ...
Πριν από είκοσι πέντε χρόνια μπαίνοντας σε μια αίθουσα της θεατρικής σχολής Αθηνών ,μαζί με άγνωστα άτομα από όλη την Ελλάδα , διεκδικώντας μια θέση στην πραγματοποίηση των ονείρων μας , βρέθηκα μπροστά σε έναν άνθρωπο που θαύμαζα , έναν άνθρωπο που για κάποιον ανεξήγητο λόγο μαγευόμουν κάθε φορά που τον έβλεπα να ερμηνεύει ρόλους στην τηλεόραση ή στις κινηματογ...
«Ύστερα από έτη σφαλμάτων, οπισθοχωρήσεων, έχουμε φτάσει στη γωνία του ρινγκ. Δεν πάμε παρακάτω! Μισό βήμα παρακάτω, σημαίνει νοκ-άουτ», αναφέρει σε συνέντευξή του στην «ΕΠΤΑ», ο Γιάννης Καψής, μιλώντας για το Σκοπιανό και τα περιθώρια ελιγμών για την Ελληνική Κυβέρνηση, προσθέτοντας πάντως ότι «πιέζεται αυτός που ενδίδει», και προτείνοντας χωρίς να θέλει να κάνει τη «Σοφή ...
Μέσα Ιούνη… στο κέντρο της Αθήνας, στην καρδιά της πρωτεύουσας το θερμόμετρο αγγίζει τους 36 βαθμούς. Στο Θέατρο «Αθήναιον» ο Πλούτος του Αριστοφάνη κάνει την εμφάνιση του για να βρει το φως του, εξαφανίζοντας την Πενία και ανταμείβοντας τους «δίκαιους». Ο «αριστοφανικός» Θύμιος Καρακατσάνης, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση, καυτηριάζοντας με τα λόγι...
Συνάντησα το Νικήτα Τσακίρογλου, την Κυριακή το μεσημέρι στη Νότια Πιερία. Από καιρό περίμενα από τον κοινό μας γνωστό, το μέλος του ΚΘΒΕ Θανάση Μπίντα να κανονίσει αυτή τη συνάντηση. Τελικά, έστω και την τελευταία στιγμή και λίγο πριν την καλοκαιρινή ανάπαυλα, το ραντεβού κανονίστηκε στη Γρίτσα.
Τηλεοπτικός Βυζαντινολόγος, δικηγόρος, δήμαρχος και προσφάτως και θεατρικός Θεός Διόνυσος στους Βατράχους του Αριστοφάνη, ο Χάρης Ρώμας μιλάει αποκλειστικά στην «ΕΠΤΑ» σε μια συνέντευξη «από καρδιάς» για την πορεία του στο Θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Φιλικός, ζεστός και πάνω από όλα απλός, αν και δεν αρνείται ότι είναι «ψώνιο», σημειώνοντας πως «κ...
Έχει καταφέρει να μετατρέψει τον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, σε ένα πάρκο φιλικό για τον επισκέπτη, θεωρώντας υποχρέωση για τον αρχαιολόγο, οι αρχαιολογικοί χώροι να...
«Ήμουν πολύ τυχερός γιατί τη δεκαετία του ’70 ήμουν έφηβος. Ήταν η καλύτερη μουσική δεκαετία που υπήρξε ποτέ και σε παγκόσμιο ...
Πρωθυπουργικός σύμβουλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διαπραγματεύτηκε το όνομα ...
