ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΕ

Στο κλείσιμο του προηγούμενου μήνα βρέθηκε η Πιερία να χει την τιμητική της επισκέψεις υπουργών, Πανεπιστημιακών και γνωστών δημοσιογράφων να μιλούν σε ειδική ημερίδα για τον Όλυμπο το μυθικό βουνό των Ελλήνων, διοργάνωση αθλητικών συναντήσεων με κορυφαία το OLYMPUS MARATHON, όπου συμμετείχαν αθλητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, έναρξη της ναυτικής εβδομάδας και μια σειρά άλλων γεγονότων με σημαντικότερο ίσως αυτό που στον Παλαιό Παντελεήμονα έφερε για πέντε ολόκληρες ημέρες και νύχτες, έναν απρόσμενο όγκο επισκεπτών τόσο από την Πιερία όσο και από τους γύρω νομούς. Ο λόγος τα γυρίσματα του νέου σίριαλ «Ματωμένα χώματα» της Διδούς Σωτηρίου για λογαριασμό του ALPHA, από τον σημαντικότερο ίσως σκηνοθέτη της τηλεόρασης τον Κώστα Κουτσομύτη.
Οι σειρές «Εκείνος κι Εκείνος», «Πρόβα Νυφικού», «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά», «Κίτρινος Φάκελος», «Τα Παιδιά της Νιόβης» είναι κάποιες μόνο, από τις μεγάλες επιτυχίες αυτού του ασυμβίβαστου όσον αφορά την τέχνη του, σκηνοθέτη της ελληνικής τηλεόρασης, οι οποίες το διάστημα προβολής τους καθήλωναν τα εκατομμύρια των ελλήνων μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες.

Ο σημαντικός αυτός λοιπόν δημιουργός, είχαμε την τύχη εμείς οι Πιεριείς, να διαλέξει τον Παλαιό Παντελεήμονα και να τον μεταμορφώσει σε ένα μικρασιατικό χωριό το «Κιρκιντζέ» χώρος όπου θα παρελάσουν οι πρωταγωνιστές του σίριαλ Άννα Συνοδινού, Γιώργος Αρμένης, Φιλαρέτη Κομνηνού, Λάκης Λαζόπουλος, Γιώργος Καραμίχος, Δήμητρα Ματσούκα κ.α. δίνοντας μια διαφορετική αίγλη σε έναν τόπο της περιοχής μας που περηφανευόμαστε για την ομορφιά αλλά και την φιλοξενία του.

Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε για την Διδώ Σωτηρίου, αυτή τη μεγάλη κυρία της ελληνικής λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας, πως γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας το 1911 και έτσι βίωσε από κοντά όλη την ιστορία της Μικρασιατικής καταστροφής την  οποία και αποτύπωσε το 1962 στο μυθιστορημά της «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ» το οποίο ξεπέρασε σε πωλήσεις μέχρι σήμερα τις 250.000 αντίτυπα. Βασικός ήρωας και ταυτόχρονα αφηγητής στο βιβλίο  είναι ο Μανώλης Αξιώτης. Στις σελίδες του βιβλίου ο Μανώλης μας μιλάει για την ζωή του, ξεκινώντας από τότε που ήταν παιδί στο χωριό Κιρκιντζέ της Μικράς Ασίας.

Μεταξύ της πραγματοποίησης του γυρίσματος, βρήκαμε την ευκαιρία να κλέψουμε λίγο χρόνο του και να μιλήσουμε με τον δημιουργό της σειράς τον Κώστα Κουτσομύτη.

M. Συμεωνίδης: Τα «Ματωμένα Χώματα», είναι ένα σήριαλ από το οποίο προφανώς ο τηλεοπτικός σταθμός του Alpha προσδοκά πολλά. Βέβαια είναι γνωστό πώς οι τηλεοπτικές σας δουλειές γίνονται όλες μεγάλες επιτυχίες, είναι τέτοιο και το ύφος και το είδος της δουλειάς σας. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη, το έναυσμα για  να γυρίσετε τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδούς Σωτηρίου σε τηλεοπτική σειρά; Είχε κάποια σχέση με την  αντικατάσταση του βιβλίου, της στ΄ δημοτικού μετά το σάλο που δημιουργήθηκε, με αυτό το λογοτεχνικό κείμενο;

K. Κουτσομύτης: Καλά, το γεγονός αυτό που έγινε με το βιβλίο της έκτης δημοτικού καμιά σχέση δεν έχει με το πρόγραμμα που είχα μέσα μου να φτιάξω τα «Ματωμένα Χώματα». Αυτό ήταν στο μυαλό μου εδώ και δεκαπέντε χρόνια, το δούλευα μαζί με τη Διδώ Σωτηρίου πολλά χρόνια πριν πεθάνει. Ήθελα να το  κάνω και ταινία και τηλεοπτική σειρά. Πήγαμε μαζί στο Κιρκιντζέ, μιλάγαμε ολόκληρες μέρες και νύχτες γιαυτό. Για οικονομικούς λόγους  τότε δεν μπορέσαμε να το πραγματώσουμε, ενώ τώρα ήρθε η κατάλληλη στιγμή και μπορεί να πραγματοποιηθεί δυστυχώς όμως χωρίς την αξιολάτρευτη φίλη μου . Ξεκίνησαν λοιπόν τα γυρίσματα κι αυτό για μένα, - δεν είναι μόνο ότι είναι ένα θαυμάσιο, κλασσικό βιβλίο για την  Μικρασιατική Καταστροφή και τον Ελληνισμό - είναι αυτό που γενικότερα  λέμε ο πόνος του Έλληνα, ο πόνος του Ελληνισμού και όλων των προσφύγων είτε Μικρασιατών, είτε Ποντίων και θα έλεγα και όλων των Βαλκανίων προσφύγων που υπέφεραν κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό. Είναι ένα βιβλίο για τη φιλία των λαών και όχι των εξουσιών, γιατί οι εξουσίες είναι αυτές που διχάζουν τους λαούς. Η Διδώ μου ‘λεγε  εμένα τότε: «Με τους Τούρκους εμείς ήμασταν φίλοι. Τρώγαμε μαζί, γλεντάγαμε πολλές φορές μαζί. Στο χωριό μας μόνο έξι χωροφύλακες ήταν και αυτοί είχαν μάθει και Ελληνικά όπως και εμείς Τούρκικα. Γελάγαμε. Δεν είχαμε προβλήματα. Όταν πλέον άρχισε το 1912 και το 1914 ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τότε όλοι αυτοί του Κεμάλ τάχθηκαν με τους Γερμανούς και οι Έλληνες με τους Συμμάχους Αγγλογάλλους, Ιταλούς και λοιπά τότε άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα. Από κει και πέρα εγώ βρήκα την ιστορία αυτή του Μανώλη Αξιώτη που ήταν ένας Κιρκιντζές και βίωσε όλη αυτήν την τραγωδία  του Ελληνισμού και στα Μελεταχούρια και μετά μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή που 2.000.000 Μικρασιάτες ξεκληρίστηκαν, έχασαν τα σπίτια τους, έχασαν τον πολιτισμό τους. Τέλος πάντων εγώ εκείνο που θέλω να φτιάξω τώρα είναι  ένα βιβλίο που να έχει αγάπη, αλλά να βγάζει και τον πόνο, να δείξουμε την  ιστορία. Ίσως η δεύτερη η ακόμη και η τρίτη γενιά των Ελλήνων που ζουν, που είναι τα παιδιά ή τα εγγόνια εκείνων των ανθρώπων που τράβηξαν όλα αυτά τα πάθη, να μπορέσουν να συγκινηθούν, να νιώσουν, ν’ αγαπήσουν και να ψάξουν την ιστορία.

M. Σ: Πιστεύετε όμως ότι μέσα από αυτό το σίριαλ  προσδίδοντας τα πραγματικά περιστατικά, με την δική μας όμως οπτική, οι Τούρκοι που όπως είπατε προηγουμένως  δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν με τους Έλληνες, δεν θα αντιδράσουν; Μην ξεχνάτε πως υπάρχουν και οι ηγεσίες των δύο λαών , αυτό το σήριαλ, το οποίο φαντάζομαι ότι θα καθηλώσει όλο το τηλεοπτικό κοινό της  Ελλάδας και «όχι μόνο»,  θα είναι ένα γεγονός το οποίο  θα γεφυρώσει η θα δημιουργήσει προβλήματα στις δύο ηγεσίες;

K. Κ: Αυτό δεν το ξέρω. Μακάρι να προβληματίσει τις ηγεσίες. Καλό θα είναι. Αλλά το πρόβλημα  για μένα είναι να προβληματίσει κυρίως τους λαούς διότι ο άνθρωπος σε όλη τη γη είναι ίδιος και απλώς τα συμφέροντα πολιτικά, οικονομικά, εξοπλιστικά, είναι αυτά που τους διχάζουν.  Και βασιζόμενος στο  βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου αυτό προκύπτει αλλά  τελειώνει κιόλας: «Αλίμονο και αλί σ’ αυτούς που μας έφεραν σ’ αυτή τη στιγμή οι φίλοι να ‘χουμε γίνει εχθροί». Και στο βιβλίο αυτό της Διδούς αυτό βλέπουμε,  τη φιλία των δύο λαών μέσα από τη σχέση του Αξιώτη και του Τούρκου φίλου του Σεπιέτ . Υπάρχει μια περιπέτεια κατά τη διάρκεια όλου του έργου που δίνει στο τέλος μια ελπίδα. Δεν θέλω να πω αυτή τη στιγμή το φινάλε όπως θα είναι στη σειρά αλλά τώρα αν θα προβληματιστούν οι ηγεσίες , εγώ δεν το πιστεύω. Ποτέ καμιά τέχνη ή κανένα βιβλίο δεν έδειξε να προβληματίζει τις εξουσίες, οι λαοί είναι αυτοί που κυρίως συγκινούνται . Εμένα σε αυτήν μου την προσπάθεια δεν με βοήθησε  σχεδόν κανείς, παρά μόνο οι ντόπιοι  πρόσφυγες ,εδώ στον Παντελεήμονα όπως και στη Ξάνθη, όπως και στα Άβδηρα, όπως και στην Μυτιλήνη αλλά και κάτω στη Χίο. Μόνο οι Μικρασιάτες βοήθησαν. Απλοί άνθρωποι οι οποίοι ήρθαν πολλές φορές δίπλα μου να παίξουν, να τραγουδήσουν, να χορέψουν. Αυτοί βοήθησαν. Το ελληνικό κράτος δεν μας βοήθησε καθόλου. Ενώ τους Τούρκους που ‘καναν το  μεγάλο αντίστοιχο σήριαλ το «Ατουλούρκ» όχι μόνο τους βοήθησε το κράτος αλλά διέθεσαν όλο το στρατό ακόμη και την αεροπορία για να κάνουν μια μεγάλη ταινία.

M. Σ: Οι Τούρκοι γνωρίζουμε πως έχουν  μια διαφορετική προσέγγιση στην προώθηση των πολιτικών τους.

K. Κ: Αυτά δεν τα λέω γιατί δεν βρήκα κρατική ανταπόκριση, εγώ αυτό που προσπαθώ να βγάλω είναι ένας πόνος ψυχής. Και επειδή κι εγώ είμαι απ’ αυτά εδώ τα μέρη, η μάνα μου ήταν από τους πρώτους που συναναστράφηκαν με τους  πρόσφυγες, ήταν εδώ δασκάλα  και έκανε μαθήματα στους Πόντιους. Αυτή λοιπόν θυμάμαι που μου έλεγε: «Αυτοί μας φέρανε τον πολιτισμό, αυτοί μας αλλάξανε, οι πρόσφυγες». Μπορεί να είχαμε μια μεγάλη τραγωδία, απ’ την άλλη όμως αυτή η τραγωδία ήταν που δημιούργησε τις προϋποθέσεις να ξεκινήσει η αναστήλωση του ελληνικού κράτους.

M. Σ: Είστε από τους ανθρώπους που συνήθως οι δουλειές σας εκτός του ότι έχουν μεγάλη τηλεθέαση, συζητιούνται κιόλας. Συνηθίζετε να αντλείτε θέματα από βιβλία , δηλαδή παίρνετε ένα λογοτεχνικό κείμενο το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι καταξιωμένο κείμενο και το κάνετε τηλεοπτικό σήριαλ. Πιστεύετε ότι αυτή τη στιγμή το τηλεοπτικό τοπίο έχει ανθρώπους που θα μπορούσαν να προάγουν τον πολιτισμό, την τέχνη γενικότερα  και να μη μείνουμε σ’ αυτές τις ανούσιες και εύπεπτες συνήθως, τηλεοπτικές κωμωδίες; Μπορεί το γέλιο να κάνει καλό αλλά ίσως τα εύπεπτα θέματα να μη δίνουν τη δυνατότητα  να εξελίσσουμε τη σκέψη μας να επεξεργαστούμε και άλλα γεγονότα πιο σοβαρά.

K. Κ: Μου κάνεις μια ερώτηση που…   

M. Σ: …που πονάει;

K. Κ:  Όχι που πονάει, απλώς για αυτά εγώ μιλάω εδώ και χρόνια. Έχω απαντήσει εδώ και μια δεκαετία. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που δείχνουν τα κανάλια. Το πρόβλημα είναι γενικότερο είναι θέμα παιδείας. Και θα πρέπει επιτέλους να μάθουν τα κανάλια να μην χαϊδεύουν πάντα τους τηλεθεατές. Εγώ νομίζω ότι υπάρχουν αξιόλογα πράγματα αν ψάξει κανείς και μάλιστα σε όλα τα κανάλια. Γίνονται απόπειρες συνεχώς, καλές καλύτερες η και κακές. Το πρόβλημα είναι να μη θέλουν οι τηλεθεατές να βλέπουν τα σκουπίδια. Και αν  συνηθίσει ο τηλεθεατής στα σκουπίδια τότε πραγματικά υπάρχει σοβαρό θέμα. Δυστυχώς, έχουν ευθύνη και τα κανάλια, έχουμε ευθύνη και εμείς, αλλά κυρίως έχει ευθύνη ο λαός και η παιδεία.  Να μάθει να ξεχωρίζει, να μπορεί να διαλέγει. Εγώ πολλές φορές παρακολουθώ αν και ζω στην Αθήνα, το κανάλι 3 της ΕΡΤ  που είναι στη Θεσσαλονίκη, αλλά έχει εκπληκτικά πράγματα, θαυμάσιες εκπομπές, συζητήσεις, ντοκιμαντέρ.

M. Σ: Ναι αλλά είναι κρατικό κανάλι. Βλέπουμε ότι τα ιδιωτικά δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία και κατεύθυνση σε τέτοια πράγματα.

K. Κ: Τα ιδιωτικά κανάλια είναι εμπόριο. Τα ιδιωτικά κανάλια δεν έχουν ακόμη άδειες. Είναι πολύ μεγάλη ιστορία. Αλλά τα κρατικά κανάλια, στα οποία είμαστε συνδρομητές όλοι, πρέπει να προωθήσουν τον πολιτισμό, την κουλτούρα, την αλήθεια και γενικότερα την θύμηση. Μην περιμένουμε από τα ιδιωτικά κανάλια τα οποία κατά βάση είναι κερδοσκοπικές εταιρίες. Όταν θα γίνει μια πολύ καλή, αξιόπιστη κρατική τηλεόραση, τότε θ’ αναγκαστούν και τα ιδιωτικά κανάλια λόγω του ανταγωνισμού ,να κάνουν καλύτερες εκπομπές. Και πολλές φορές μη νομίζεις, και τα ιδιωτικά κανάλια θέλουν να κάνουν αξιόλογες και μεγάλες παραγωγές αρκεί να τους πείσεις για το λόγο της πραγματοποίησης τους. Εγώ έχω κάνει και στην κρατική και στην ιδιωτική τηλεόραση ακριβές παραγωγές , όπως αυτή που πραγματοποιούμε τώρα τα «Ματωμένα Χώματα» αλλά και προηγουμένως που έχω κάνει τα «Παιδιά της Νιόβης», τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», την «Πρόβα νυφικού». Εγώ για να μιλήσω για τον εαυτό μου ,νομίζω απλώς ότι πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός στις δουλειές μου, μ’ αυτό που λέω βέβαια δεν νομίζω ότι θα ξυπνήσω  τις συνειδήσεις, αλλά η παιδεία είναι το μεγάλο μας πρόβλημα στην Ελλάδα.

M. Σ: Πώς μπορεί λοιπόν ν’ αλλάξει αυτό το πρόβλημα; Από τα σχολεία; Από τα μέσα ενημέρωσης; Μέσα από την οικογένεια; Καθημερινά βλέπουμε και διαβάζουμε πράγματα που μερικά χρόνια πριν δεν θα μπορούσαμε ούτε να τα διανοηθούμε.

K. Κ: Άσ’ τα πάντα έτσι ήτανε αυτά. Λίγο χειρότερα, λίγο καλύτερα… Παιδεία και σπίτι, οικογένεια, πατέρας, μάνα και ο τρόπος πώς να γαλουχήσουν έναΗ παιδί…

M. Σ: Ναι αλλά σήμερα βλέπουμε να έχουν αλλάξει τα ήθη σε σχέση με αυτό που ονομάζουμε οικογένεια, βλέπουμε στη σύγχρονη εποχή να διεκδικούν να παντρεύονται άντρες μεταξύ τους , γυναίκες μεταξύ τους , να θέλουν να υιοθετούν παιδιά , άρα ποια οικογένεια , ποιος πατέρας η ποια μάνα;

K. Κ: Με βάζεις σ’ ένα θέμα που θέλει πάρα πολλή συζήτηση. Το πρόβλημα δεν το ‘χει η οικογένεια. Η οικογένεια, η φιλία,  τα ήθη και έθιμα είναι βασικά συστατικά της κοινωνίας μας και δεν κινδυνεύουν από τέτοιες καταστάσεις. Όμως ο πολιτισμός προχωράει συνεχώς , εξελίσσετε, γι αυτό και δεν πρέπει να κρύβουμε την αλήθεια. Υπάρχει  ένα ποσοστό μέσα σε μία κοινωνία , και βεβαίως δεν δημιουργήθηκε σήμερα, υπήρχε πάντα και για λόγους που όλοι γνωρίζουμε δεν εκδηλωνόταν και ήταν κρυμμένο. Εγώ θυμάμαι και στα δικά μου νιάτα  υπήρχαν ομοφυλόφιλοι. Είναι ένα ποσοστό, οι οποίοι ήταν διωκόμενοι. Καλύτερα λοιπόν να τους έχεις με την κοινωνία παρά απέναντι. Δωσ’ τους τα ίδια δικαιώματα, απλώς να μην ενοχλούν, να μην είναι υπεράνω όλων. Η ελευθερία της συμβίωσης και της επιλογής του καθένα για το πώς πρέπει να ζήσει, με ποιον και με ποια, αυτό είναι δικό του θέμα. Το κράτος εκεί δεν μπορεί να επέμβει. Αρκεί το ξαναλέω, να μην ενοχλούν, να μην δημιουργούν κοινωνικά προβλήματα. Ποιον ενοχλεί; Δεν πα να παντρευτούν και δύο; Καλύτερα! Να είναι μαζί, να συμβιώνουν. Είναι επιλογή τους.

M. Σ: Ενδεχομένως εμάς αλλά και πολλούς άλλους να μην μας πειράζει, αλλά μιλάμε για το πρότυπο της οικογένειας.

K. Κ: Ποια είναι τα πρότυπα; Τα πρότυπα που έχουμε δώσει είναι όλα διαβρωμένα. Τι πρότυπα έχουμε δώσει;

M. Σ: Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πώς πρέπει να αλλάξουμε τη δομή της οικογένειας;

Κ.K: Ε βέβαια! Μα για να φτάσουμε εκεί πρέπει να προσπαθήσουμε τίποτε δεν αλλάζει από μόνο του. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε πρώτα. Και κυρίως εμείς οι μεγάλοι. Η νέα γενιά όταν βλέπει ότι όλα αυτά που δημιουργήσαμε εμείς της παλιότερης  γενιάς, στην πολιτική, στην οικονομία, στην παιδεία, στον πολιτισμό, είναι διαβρωμένα τα πάντα, τι περιμένεις από τη νέα γενιά; Εκεί λοιπόν πρέπει να μπει μια μπόμπα. Η νέα γενιά πάντα θέλει να προχωρήσει σε καινούρια πράγματα. Τώρα υπάρχουν το  ιντερνέτ , οι νέες τεχνολογίες και όλα αυτά που δεν είχαμε εμείς, αλλά είναι πως και τι θα διαλέξεις. Να ξέρει ο καθένας να κρίνει και να διαλέγει. Εγώ έχω γνωρίσει από τη νέα γενιά εκπληκτικά παιδιά αγόρια και κορίτσια και μάλιστα πολλά από αυτά τα έχω και μαθητές.

M. Σ: Είστε αισιόδοξος ότι μπορεί να αλλάξουν όλα αυτά για τα οποία συζητάμε και σας προβληματίζουν;

K. Κ: Αλίμονο αν δεν ήμουν αισιόδοξος! Εγώ είμαι πάντα αισιόδοξος. Άλλωστε είμαι και Μακεδόνας! Εκτός αυτού, στη θέση μου αν δεν ήμουν αισιόδοξος, τι θα μπορούσα να περιμένω; Το μόνο που μένει είναι ο θάνατος. Γι αυτό και παλεύουμε, και αυτό που κάνω εγώ τώρα, σε αυτήν την ηλικία που είμαι, είναι  κάνοντας αυτά τα έργα να μπορέσω να συγκινήσω κάποιους ανθρώπους. Να νιώσουν κάποια χαρά, αναμνήσεις. Προσπαθώ τι άλλο να κάνω; Δεν μπορώ να κάνω άλλα πράγματα για να καλυτερεύσω το κόσμο. Δεν είμαι εξουσία. Δεν είμαι πρωθυπουργός, ούτε πρόεδρος της δημοκρατίας, ένας καλλιτέχνης είμαι και προσπαθώ να κάνω έργα της ιστορίας ώστε να ξυπνήσω τον κόσμο και να ενδιαφερθεί για τις ρίζες του, τίποτε άλλο.  

M. Σ: Ο πολιτισμός στη χώρα μας, στη μουσική, τη ζωγραφική, γενικότερα στις τέχνες,  πιστεύετε ότι είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο;

K. Κ: Ναι, πιστεύω. Είναι και θα γίνουν και καλύτερα. Υπήρχε μια περίοδος που ήταν η μουσική του ’60 ο Θεοδωράκης , ο Χατζιδάκις ήταν μια εποχή. Από την άλλη μεριά όμως σήμερα , όταν όλα τα ραδιόφωνα παίζουν και όλοι  ακούνε τα σκυλάδικα, να μάθουν επιτέλους  να μην ακούνε ό,τι τους σερβίρουν. Τελείωσε.

M. Σ: Άρα λοιπόν πιστεύετε πως τα πάντα εξαρτώνται από την παιδεία…

K. Κ: Παιδεία.  Και όταν λέω παιδεία δεν είναι μόνο το σχολείο. Παιδεία από το σπίτι, από τους φίλους… (στο σημείο αυτό έχει ετοιμαστεί για γύρισμα η επόμενη σκηνή και καλούν τον σκηνοθέτη, έτσι λοιπόν πρέπει να χαιρετίσουμε τον κ. Κουτσομύτη και να τον αφήσουμε να συνεχίσει απρόσκοπτα την δημιουργία των σκηνών που θα εμείς ως τηλεθεατές θα απολαύσουμε την επόμενη σαιζόν από την συχνότητα του ALPHA) .

M. Σ: Σας ευχαριστούμε  πολύ για το πολύτιμο χρόνο που μας διαθέσατε.

K. Κ: Να ‘σαι καλά.