ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΕ

Αντικομφορμιστής, χειμαρρώδης, ελευθερόστομος, ευαίσθητος. Ο Γρηγόρης Ψαριανός πρώην μουσικός παραγωγός, λογοκριμένος από το ΕΣΡ, νυν βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε στην Κατερίνη για … ποδοσφαιρικούς και όχι πολιτικούς λόγους. Καλεσμένος στο χορό του νέου κλάμπ ΑΕΚ Κατερίνης, που έγινε το βράδυ του Σαββάτου, δεν αρνήθηκε να μας παραχωρήσει μια χύμα πολιτική συνέντευξη, όπου μιλά για τις νέες εμπειρίες του από τη Βουλή, για τις επιθέσεις αγάπης του ΠΑΣΟΚ, για τα λαμόγια και τις λαμογιές πολιτικών και πολιτών, για τα κολλήματα της αριστεράς κα για τη μεγάλη αριστερά ως ελπίδα.
-Πώς σας φαίνεται η Βουλή, από μέσα;
-Δεν απέχει πολύ από αυτό που φανταζόμουνα ότι θα είναι. Έχει πάρα πολύ κούραση, για μένα που είχα συνηθίσει σε μια δίωρη ραδιοφωνική εκπομπή.
Δεν είναι μόνο οι διαδικασίες μέσα στη Βουλή, είναι και τα νομοσχέδια που πρέπει να ψάχνεις, τα σκοτεινά σημεία ανάμεσα στις σελίδες, διάφορα ύπουλα στησίματα, παγίδες, που έτσι κι αλλιώς τα κάνουμε όλοι μαζί ως κοινοβουλευτική ομάδα, αλλά εν πάση περιπτώσει πέρα απ’ τις πολλές ώρες, τις πολλές χαμένες ώρες μέσα στη Βουλή, έχει και τρέξιμο έξω, επιτροπές, στις γειτονιές, στα δημοτικά συμβούλια, στις καταλήψεις σε ακτιβίστικες ενέργειες όπου ρίχνουμε τα σύρματα απ’ τις παραλίες, να προασπιστούμε πάρκα, κάνα δέντρο μήπως και τα γλυτώσουμε. Και μετά είναι και τα παρασκευσαββατοκύριακα, που βρίσκεσαι Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λαμία Κατερίνη, Ρέθυμνο, Αργοστόλι, ατελείωτα χιλιόμετρα.

-Τι θα πει όμως «χαμένες ώρες» στη Βουλή; Το Κοινοβούλιο δεν είναι ο ναός της δημοκρατίας;
-Δεν είναι ακριβώς ναός, γιατί στο ναό δεν γίνονται αλητείες, ή συνήθως τουλάχιστον. Και δεν είναι και της δημοκρατίας, ακριβώς. Είναι κάποιου τύπου δημοκρατίας, γιατί η πλειοψηφία του 40% δεν είναι ακριβώς δημοκρατία. Είναι μια κατασκευασμένη δημοκρατία, αφού κυβερνάει μια μειοψηφία.
Και βέβαια δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος, υπάρχουν παράλληλοι μονόλογοι. Ανεβαίνει ο καθένας, λέει το ποίημά του, συνήθως εις ώτα μη ακουόντων, ακούνε μόνο οι δικοί του και τον χειροκροτούν στο τέλος, οι άλλοι, ας πούμε, ξύνονται, λείπουνε, περιμένουνε να ‘ρθει η σειρά τους για να πουν το δικό τους ποίημα. Δεν υπάρχει η έννοια της συζήτησης, του διαλόγου. Ούτε σύνθεση απόψεων υπάρχει. Είναι παράλληλοι μονόλογοι που δεν συναντιούνται, σαν τις γραμμές του τρένου.

-Η κοινοβουλευτική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις πως κρίνεται θετικά από μια υπολογίσιμη μερίδα κόσμου.
-Ναι, γιατί τράβηξε κατ’ αρχήν ένα μεγάλο ζόρι και με την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπου την αναχαίτισε μόνος του, στην πραγματικότητα, γιατί το ΠΑΣΟΚ την έκανε γυριστή. Στην αρχή ήταν υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 και του 24, μετά, με το που ξεκινήσαμε εμείς κινητοποιήσεις βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, είδε το ΠΑΣΟΚ ότι θα έρθει σε κόντρα με το κοινό αίσθημα και αποχώρησε από την ψήφιση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, μείναμε μόνοι μας μέσα, ψηφίσαμε δυο-τρία άρθρα δευτερεύουσας σημασίας, ακριβώς για να ακυρώσουμε μια επόμενη, συναινετική ανάμεσα στα δυο κόμματα του δικομματισμού, αναθεώρηση του Συντάγματος. Και αυτό ήταν μια τεράστια νίκη για την κοινοβουλευτική δημοκρατία, για τον τρόπο που λειτουργεί, για τον άγονο τρόπο που λειτουργεί συνήθως.
Κι αυτή η νίκη πιστώνεται απευθείας στον ΣΥΡΙΖΑ.

-Το οποίο ΠΑΣΟΚ όμως, σας κάνει .. άγρια επίθεση αγάπης.
-Επιθέσεις αγάπης έχουμε φάει στη μάπα πάρα πολλές. Και επιθέσεις έρωτα δηλαδή. Μας την πέφτουνε σεξουαλικά. Έλεος.
Ωραία, αγαπημένοι, για να κάνουμε μια κεντροαριστερά και να πάμε πού; Στα λαμόγια; Στο χρηματιστήριο, στις ρεμούλες, στον Τόμπρα, στον Κοσκωτά, στα καλαμπόκια; Πού να πάμε;  Γιατί έγινε και στην Ιταλία το μεγάλο πείραμα και αρκετές φορές μάλιστα, με τη μεγάλη ιταλική αριστερά η οποία υπέκυψε στις πιέσεις για να συμμετάσχει σε κεντροαριστερή διαχείριση της εξουσίας και πάτωσε, καταβαραθρώθηκε, γιατί συνεργάστηκε με τα λαμόγια του Μπετίνο Κράξι και του Ρομάνο Πρόντι. Και την πλήρωσε και δεν έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

-Δεν άλλαξε στίγμα, λέτε, σήμερα το ΠΑΣΟΚ;
-Αυτό είναι το ζήτημα. Να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ, αλλά με ποιο ΠΑΣΟΚ; Της ρεμούλας, του λαμόγιου, του αριστερού ανθρώπου; Γιατί υπάρχει κι ένα καθαρό ΠΑΣΟΚ. Ας έρθει λοιπόν αυτό το καθαρό ΠΑΣΟΚ, να εκπροσωπηθεί από κάποιους και να προχωρήσουμε μαζί, να κάνουμε ριζικές και θεσμικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία.
Κανείς δεν αρνείται τις συνεργασίες, αλλά με ποιους, προς ποια κατεύθυνση και με ποιο πρόγραμμα; Η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τέσσερις πέντε βασικές προτάσεις, πυλώνες του προγράμματος. Να βρούμε τρεις του ΠΑΣΟΚ που μας κάνουνε και τρεις δικούς μας που τους κάνουν και να προχωρήσουμε. Αλλά έτσι χύμα, «ελάτε να συνεργαστούμε για να κάνουμε κυβέρνηση», δε λέει τίποτε. Είναι λίγο σαλταδορισμός. Δηλαδή τι, «πάμε τώρα να μασήσουμε»; Τι ακριβώς; Για ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας πάμε. Για να πάμε να κάνουμε δεξιά διαχείριση, όπως την έκανε η κυβέρνηση Σημίτη, που δεν διαφέρει σε πολλά πράγματα απ’ τη κυβέρνηση Καραμανλή;
Εμάς δεν μας ενδιαφέρει αν η δεξιά διακυβέρνηση θα ‘χει γαλάζια απόχρωση ή πράσινη. Θέλουμε να αλλάξει ο τρόπος διακυβέρνησης, να μην έχει αυτή τη λογική με τις  ιδιωτικοποιήσεις, τα ξεπουλήματα, με τα χρηματιστήρια, με τα κόλπα με τις τράπεζες, τα υπερκέρδη, με τις αλητείες στα ασφαλιστικά. Τι θα πει δεν έχουμε να σας πληρώσουμε; Τι τα κάνατε τα λεφτά; Οι συνταξιούχοι τις πλήρωναν τις εισφορές τους. Τι έγιναν; Τις φάγατε; Να πάτε να τα βρείτε.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να μας χρησιμοποιήσει λίγο ως άλλοθι, ως λίγο πιο αριστερό άλλοθι συνδιαχείρισης. Αυτά είναι παπαριές.

-Το γράφω αυτό το τελευταίο;
-Βεβαίως να το γράψετε.

-Δεν έχετε πρόβλημα στη Βουλή με αυτό το … διαφορετικό λεξιλόγιο;  Από όσο ξέρω είχατε ήδη πρόβλημα με την αμφίεση, γιατί δεν μπήκατε κοστουμάτος στη Βουλή.
-Και μ’ αυτό και με το ΕΣΡ είχα προβλήματα στο ραδιόφωνο. Και «τι είναι αυτά που λες» και «δεν είναι κουβέντες αυτές»... Δε μας χέζουνε λέω εγώ! Δηλαδή πώς μιλάει ο κόσμος; Στο σπίτι, στο σχολείο, στο καφενείο, πως μιλάει;

-Μα κι ο κόσμος δείχνει να δέχεται την «καθωσπρέπει» γλώσσα των πολιτικών.
-Ας δέχεται ο καθένας ό,τι νομίζει. Ο κόσμος μπορεί να δέχεται και ότι η Αγία Βαρβάρα θα του κάνει τη ζωή καλύτερη. Μπορεί να στριμώχνεται και να συρρέει στις εκκλησίες και στα τζαμιά, ή στις συναγωγές για να φτιάξει η ζωή του. Αν ο κόσμος τρώει παραμύθια κι αν ο κόσμος θέλει να ακούει ωραίες λέξεις, εύηχες και να βλέπει διάφορους τηλεοπτικούς αστέρες του politically correct και του καθωσπρεπισμού, που του τη φοράνε από πίσω μετά, αλλά με καθωσπρέπει εκφράσεις, αν ο κόσμος θέλει να καταστραφεί, ας καταστραφεί έτσι.

-Το θέμα είναι να σωθεί, δεν είναι να καταστραφεί. Εσείς πόσο αισιόδοξος είστε;
-Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή, αλλά είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος για κάποιους λόγους και για κάποιους άλλους λόγους είμαι απαισιόδοξος βαθύτατα.
Πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στους Έλληνες. Ανήκει σε ένα είδος μπερδεμένων ανθρώπων που μοιάζουν λίγο με Έλληνες και μιλάνε ένα είδος ελληνικής γλώσσας, αλλά δεν είναι ακριβώς Έλληνες. Είμαστε λίγο κατσαπλιάδες και λίγο λαμόγια. Είμαστε λίγο της αρπαχτής. Είμαστε λίγο πώς θα πηδήξουμε τον άλλο. Πώς θα σου τη φέρω. Πώς θα μαζέψω εγώ τα σκουπίδια μου να έρθω να τα πετάξω έξω απ’ τη δική σου πόρτα. Πετάμε τα σκουπίδια στο δάσος και μετά λέμε πού είναι το κράτος, καίγεται το δάσος κι εμείς καθόμαστε στο καφενείο και βλέπουμε τις φωτιές απ’ την τηλεόραση.

-Με τέτοια που λέτε για τους ψηφοφόρους, περιμένετε να ξαναβγείτε βουλευτής; Έχει ένα κόστος.
-Δεν μ’ ενδιαφέρει το κόστος. Χέστηκα για το κόστος.

-Εντάξει, ας πούμε για τα αισιόδοξα. Το φως ποιο είναι;
-Υπάρχει το φως. Το Ελληνικό φως υπάρχει Και το φως της αριστεράς κι η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και η απόφαση ανθρώπων να αγωνίζονται για να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Και ξέρετε, η αριστερά σήμερα έχει κάτι κόμπλεξ και εμμονές και κάτι ψυχώσεις που είναι λίγο ιδιοτελείς. Δηλαδή υπάρχει μια αριστερά η οποία αγωνίζεται για μικροκομματικά οφέλη, για συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, για συντεχνιακές μαϊμουδιές. Ενώ το μήνυμα της αριστεράς είναι ότι υπάρχουνε χιλιάδες εκατομμύρια άνθρωποι, βαθειά αριστεροί, που έδωσαν τη ζωή τους, πλούσιοι άνθρωποι, τσιφλικάδες, μεγαλογιατροί που εντάχθηκαν στην αριστερά όχι για να γίνουν πιο πλούσιοι ή για να διεκδικήσουν τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα, ή να μη χάσουν τη δουλειά τους. Έγιναν αριστεροί κι έδωσαν τη ζωή τους για να περάσουν οι άλλοι καλύτερα.
Είναι ένας βαθύτατος αλτρουϊσμός το μήνυμα της αριστεράς. Άσχετα αν απαλλοτριώθηκε από διάφορα σταλινικά γουρούνια κι από διάφορους Τσαουσέσκου, Κιμ Ιλ Σουνγκ, Χόνεκερ κι από κάτι δικούς μας, κομματόσκυλα μπουλτόνγκ, κομισάριους και τρόϊκες.
Η αριστερά στην καμπούρα της κουβαλάει πολλά. Αλλά έχει αξίες και εγώ στέκομαι σ’ αυτό το μήνυμα: να αγωνίζεσαι δηλαδή για να γίνει ο κόσμος καλύτερος και να περάσουν οι άλλοι καλύτερα, αυτοί που θα επιζήσουν, τα παιδιά μας. Όχι ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ότι … έτσι; Όχι πώς θα τη κάνουμε εμείς καλύτερα, επειδή είμαστε στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, συνδικαλιστές, αγροτοσυνεταιριστές ή ό,τι άλλο.

-Αυτά είναι ρομαντισμοί, λένε. Είναι ουτοπία.
-Αν αυτό είναι ουτοπία, το άλλο είναι αυτό που συμβαίνει. Αυτή η ανθρωποβόρα και δολοφονική συμπεριφορά των ανθρώπων, των συστημάτων, της αριστεράς, της δεξιάς .. δεν μπορεί να έχει μέλλον αυτός ο κόσμος. Το περιβάλλον θα γίνει χειρότερο απ’ ότι είναι η ζωή μας θα γίνει χειρότερη. Αυτοί που είναι βαθύπλουτοι θα γίνουν ακόμα πλουσιότεροι κι αυτοί που είναι φτωχοί θα ψοφάνε στο δρόμο. Και θα πολλαπλασιαστούν πάρα πολύ αυτοί που κατρακυλάνε στη φτώχεια, την ένδεια και την απόλυτη εξαθλίωση. Το βλέπουμε ήδη να συμβαίνει.
Είναι τερατώδες, αν σκεφτεί κανείς πως, αν ο πλανήτης, ως περιουσιακό στοιχείο, κοστίζει 500 εκατομμύρια μαραβέδια, το μισό ανήκει σε 485 άτομα. Η μισή περιουσία της γης, του πλανήτη, κινητή και ακίνητη, ανήκει σε λιγότερα από 500 άτομα. Τα υπόλοιπα 7 δισεκατομμύρια μοιραζόμαστε την υπόλοιπη μισή περιουσία, αλλά με τεράστιες ανισότητες. Αυτό το πράγμα είναι παραφροσύνη. Γι’ αυτό οι άνθρωποι σε λίγο θα σκοτώνονται για δυο ποτήρια νερό. Ήδη σκοτώνονται για το νερό. Τα ποτάμια λιγοστεύουν, οι πηγές μολύνονται, το περιβάλλον γίνεται δολοφονικά εκδικητικό απέναντι σ’ αυτόν που το κατάντησε έτσι, δηλαδή απέναντι σε μένα και σε σένα.

-Και, υποθέτω, πιστεύετε πως ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της κατάστασης περνάει από αριστερά.
-Μόνο από μια μεγάλη αριστερά, που δεν θα έχει κολλήματα, που δεν θα είναι γκρουπούσκουλο, δεν θα έχει σταλινικές εμμονές, δεν θα έχει διώξεις, δεν θα έχει  ψυχιατρεία, δεν θα έχει κρεμάμε αυτούς που διαφωνούνε και κάθε σύντροφος μπορεί να λέει τη γνώμη του αρκεί να είναι σωστή, δεν θα έχει αυτές τις μαλακίες που κουβάλαγε η αριστερά μέχρι σήμερα. Αυτό δεν είναι αριστερά. Αριστερά είναι η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, ο αγώνας, ο καθαρός αγώνας και η διαρκής ευαισθησία για τους ανθρώπους, γι’ αυτούς που υποφέρουν για τους αδύναμους, γι’ αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, για ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας. Αυτή είναι η αριστερά. Τα υπόλοιπα, τα γραφεία, η γραφειοκρατία, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, είναι παπαριές, δεν είναι αριστερά.