ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΕ

«Ύστερα από έτη σφαλμάτων, οπισθοχωρήσεων, έχουμε φτάσει στη γωνία του ρινγκ. Δεν πάμε παρακάτω! Μισό βήμα παρακάτω, σημαίνει νοκ-άουτ», αναφέρει σε συνέντευξή του στην «ΕΠΤΑ», ο Γιάννης Καψής, μιλώντας για το Σκοπιανό και τα περιθώρια ελιγμών για την Ελληνική Κυβέρνηση, προσθέτοντας πάντως ότι «πιέζεται αυτός που ενδίδει», και προτείνοντας χωρίς να θέλει να κάνει τη «Σοφή Κουκουβάγια», σε περίπτωση που οι αμερικανοί αρχίσουν τα τερτίπια για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, την αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας, ακολουθώντας την πολιτική Ντε Γκωλ!
Ο έμπειρος δημοσιογράφος και πρώην υπουργός Εξωτερικών των Κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, βρέθηκε στην Κατερίνη, προσκεκλημένος στη Σχολή Γονέων Κατερίνης, μιλώντας για το «οδοιπορικό» του στη Μικρά Ασία, στον τόπο καταγωγής του.

Με απλό λόγο, απόλυτα κατανοητό –προφανώς δημοσιογραφικό και όχι πολιτικό- με σαφήνεια εκφράζει τις απόψεις του για το ασφαλιστικό για το οποίο «φέρουμε ευθύνες όλοι μας», για το Πα.Σο.Κ. και τα «ατίθασα» στελέχη του, ενώ κάνει λόγο και για παρέκκλιση του Κινήματος από τον σοσιαλιστικό δρόμο από το 2000 και μετά.

Ο κ. Καψής, μιλάει με σκληρή γλώσσα για το ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζοντας το «συντηρητικό κόμμα», ενώ εκφράζει την άποψη ότι  «ούτε η Ευρώπη θέλει την Τουρκία, ούτε η Τουρκία θέλει την Ευρώπη», αφού οι γείτονες γνωρίζουν ότι η εκπλήρωση των προϋποθέσεων της ένταξής τους θα απελευθερώσει φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό με τους αμερικανούς να… καραδοκούν για την ίδρυση νέου Κουρδιστάν.

Διάβασα, ότι όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, σας ζήτησε το 1982, να μπείτε στην Κυβέρνησή του, κατά τη διάρκεια ενός γεύματος, σας το πρότεινε λέγοντας ότι πλέον έχετε συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια ως δημοσιογράφος και μπορείτε πλέον να ασχοληθείτε με την πολιτική…

(γέλιο)Μου είχε ζητήσει το ’77 να πολιτευθώ, του είχα πει δεν θέλω πριν συμπληρώσω τα συντάξιμα χρόνια, αλλά εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση είναι ότι το θυμήθηκε, ενώ εγώ δεν το είχα προσέξει, το είχα ξεχάσει…

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, θυμήθηκε μια δική σας απάντηση, που αφορούσε τη σύνταξη. Αυτές τις μέρες κατεβαίνουν στους δρόμους χιλιάδες εργαζόμενοι διεκδικώντας καλύτερες συντάξεις, απαιτώντας τη μη αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης…

Είναι ένα τρομακτικό θέμα, πολύ οδυνηρό, για την επιδείνωση του οποίου ευθύνες έχουμε όλοι. Μέτρα σωστά θα έπρεπε να είχαν ληφθεί πολλά χρόνια πριν. Ασφαλώς το ασφαλιστικό σύστημα όπως είναι δεν μπορεί να παραμείνει, αλλά δεν είναι λύση να στέλνεις στον Καιάδα ανθρώπους που έχουν στηρίξει τη ζωή τους, την προοπτική της ζωής τους, πάνω σε ορισμένες διατάξεις.

Επιχειρείται όμως μια αρχή, έστω και την τελευταία στιγμή όπως υποστηρίζει η Κυβέρνηση…

… έχουν αρχίσει ανάποδα. Να χρησιμοποιήσω μια συνηθισμένη έκφραση, η Κυβέρνηση ‘έβαλε το κάρο, μπροστά από τ’ άλογα’. Πρέπει να ξεκινήσουμε αντίστροφα. Από την εξασφάλιση πόρων, βασικών προϋποθέσεων και όσα ταμεία δεν δίνουν τις αποδοχές που θα δίνει ο βασικός ασφαλιστικός φορέας ή έστω τα 13 ταμεία, να ενσωματώνονται. Όσα δίνουν καλύτερες παροχές, να παραμένουν ανεξάρτητα και βαθμιαία να απορροφηθεί όλο το σύστημα. Να κόβεις και να ράβεις δεν είναι σωστό, όταν κόβεις και ράβεις σάρκες, ελπίδες και όνειρα.

Πάντως όσες Κυβερνήσεις επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, μάλλον με την ίδια τακτική ακολούθησαν, βάζοντας το κάρο μπροστά από τα άλογα, όπως είπατε…

Ναι διότι, φοβούνται το πολιτικό κόστος, λένε άστο για την επόμενη τετραετία, ακολουθώντας την τακτική του ‘απελθέτω απ’ εμέ το ποτήριον τούτο’.

Ισχύει διαχρονικά, για όλες τις Κυβερνήσεις, από την μεταπολίτευση και ύστερα;

Όχι, τόσο πολύ. Θα έλεγα, από το 2000 και μετά. Επί των ημερών μας, και όταν λέω επι των ημερών μας εννοώ την Ανδρεοπαπανδρεϊκή Κυβέρνηση, προχωρούσαμε βαθμιαία σε μέτρα βελτίωσης. Τώρα βέβαια βρίσκουμε μπροστά μας και πολλά άλλα σφάλματα. Παραδείγματος χάριν, έκλεινε ένα εργοστάσιο και αντί να αποζημιωθούν οι εργαζόμενοι από τον εργοδότη, πήγαιναν στη σύνταξη, παίρνανε πραγματικά χρόνια… ήταν φοβερή λύση και βάραιναν το ασφαλιστικό σύστημα.

Βλέπετε μια προσπάθεια εφαρμογής ενός καχέκτυπου μοντέλου ζωής, Δυτικοευρωπαϊκού τύπου;

Μακάρι να οδηγούμασταν εκεί. Φοβάμαι ότι οδηγούμαστε σε ένα μοντέλο, αμερικανικό, όπου ο άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα να πεθάνει, αν δεν μπορεί να ζήσει. Αυτό δεν είναι το ιδεώδες και δεν μπορεί να είναι το όραμα ενός σοσιαλιστή, ενός ανθρώπου που έχει ανθρώπινη ‘τσίπα’. Οι άνθρωποι πρέπει να διασφαλίζονται. Λέμε για το Σουηδικό μοντέλο, από λαούς που έδωσαν καλύτερες λύσεις. Ας τις μελετήσουμε και ας τις προσαρμόσουμε, όσο είναι δυνατόν γιατί δεν γίνονται θαύματα, στα δικά μας μέτρα. Εκείνο το οποίο είναι απαραίτητο και οποιοσδήποτε τολμήσει σήμερα να το κάνει και θα το βρει αύριο μπροστά του, είναι η κατάλυση του κοινωνικού κράτους. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Η κοινωνική πολιτική πάντως έχει να κάνει και με την πολιτική θεώρηση του καθενός.  Πώς ορίζετε την κοινωνική πολιτική;

Κοινωνική πολιτική είναι η πιο ορθή μέθοδος συνεχούς αναδιανομής του προϊόντος, το οποίο αυτή τη στιγμή το νέμονται λίγοι άνθρωποι, σε μια ορισμένη οικονομική τάξη. Η περιβόητη ανάπτυξη, το μεγαλύτερο ψέμα, το οδυνηρότερο ψέμα που πουλάνε στο λαό μας και σε όλους τους λαούς της γης, είναι η ενίσχυση των πλουσιοτέρων τάξεων. Ύστερα από ένα πενταετές πρόγραμμα ανάπτυξης, αυξάνονται οι θαλαμηγοί στο Σαρωνικό και στο Θερμαϊκό, ενώ οι εργαζόμενοι προσθέτουν ακόμη μια τρύπα στο ζωνάρι τους.
Μια επένδυση και δεν λέω με πραγματικούς αριθμούς, ενός εκατομμυρίου ευρώ δίνει 40% κέρδος στον επενδυτή και δημιουργεί 200 θέσεις εργασίας. 200 θέσεις εργασίας επί 700 ευρώ… δείτε πόσο πηγαίνει τελικά στον εργαζόμενο.

Τίτλος ενός βιβλίου σας είναι: Για να ανατείλει ο ήλιος πρέπει πρώτα να δύσει. Ο συνειρμός με πάει στο Πα.Σο.Κ. Το  Πα.Σο.Κ. βρίσκεται σε μια φάση παρατεταμένης δύσης, αυτή τη στιγμή;

Όχι παρατεταμένης… (γέλιο). Πράγματι, μετά το 2000, το Πα.Σο.Κ., βγήκε από την τροχιά της σοσιαλιστικής πορείας και τώρα πρέπει να κάνει ότι είναι δυνατόν για να επιστρέψει στον ιδεολογικό του χώρο και να μην υπάρχει αυτό που λέγεται –και σε μεγάλο μέτωπο δικαίως- ότι όλοι είναι ίδιοι. Άλλος ο ρόλος του συντηρητικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, άλλος ο ρόλος του Πα.Σο.Κ. Όλα τα κόμματα χρειάζονται, αλλά ο καθένας πρέπει να έχει διακριτή ιδεολογική πλατφόρμα.

Έχει τα περιθώρια το Πα.Σο.Κ. να βρει την ισορροπία του, με δεδομένο ότι για πρώτη φορά από την ίδρυσή του, διαφαίνεται να του αποσπά η Αριστερά ψηφοφόρους…

Ποια αριστερά;

Ο ΣΥΡΙΖΑ…

Όχι! Θεωρώ τον Συνασπισμό, από τα πιο συντηρητικά κόμματα της πολιτικής ζωής, με ένα μανδύα αριστεροσύνης. Κυρίως στα εθνικά θέματα, έχει παίξει άλλο ρόλο. Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Το Πα.Σο.Κ. ασφαλώς χάνει οπαδούς, γιατί το τιμωρούν οι οπαδοί του. Όμως η μεγαλύτερη δύναμή του είναι η τρομακτική αγάπη των φίλων του, στο κόμμα που θέλουν να το προστατέψουν.

Η 11η Νοεμβρίου, δεν διέρρηξε αυτήν την ψυχική ενότητα, η οποία ήταν όντως χαρακτηριστικό του Πα.Σο.Κ., σε ακόμη πιο δύσκολες εποχές, όπως το 1989;

Πολλές φορές έχει αντιμετωπίσει τέτοιες δυσχέρειες το Πα.Σο.Κ., αλλά πάλι «ανασυγκολλήθηκε»

Υπήρχε όμως ένας Ανδρέας Παπανδρέου…

Είμαστε ένα κόμμα Δημοκρατικό, με ατίθασους αμφισβητίες που είναι μοιραίο και σωστό να υπάρχουν αντιρρήσεις, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να συντίθενται. Σωστά είπατε ότι τότε υπήρχε ένας Ανδρέας Παπανδρέου, η έλλειψη του Ανδρέα είναι ορατή και αισθητή σε κάθε μας βήμα, αλλά τι να κάνουμε…

Θα μπω στον πειρασμό να ρωτήσω για το νέο πρόεδρο του Συνασπισμού, τον Αλέξη Τσίπρα. Φαινόμενο ή μόδα;

Αφήστε ένα νέο παιδί να κάνει τη δουλειά του. Δεν θα σχολιάσω τίποτα. Είναι ένας νέος άνθρωπος… ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Βεβαίως εγώ –για αυτό διαφωνώ με όσους τον επέκριναν- δεν έπαθα τον πανικό ή την ανησυχία πολλών απ’ αυτών. Ο κ. Τσίπρας, αν το συγκρίνουμε με τον εαυτό μας πολλά υπέρ αυτού έχει. Είναι νέος, είναι ωραίος, είναι κινηματογραφικός και είναι μεγάλα προσόντα στην πολιτική. Εάν όμως στις εκλογές βάζαμε στοιχείο εκλογιμότητας το τζόκιγκ, θα με περνούσε… αν βάζαμε την πείρα και το μυαλό… είχα ελπίδες… αλλά πάμε σε κανένα άλλο θέμα σοβαρό;

Να πάμε… θέλω να μιλήσουμε για την ελληνοτουρκική προσέγγιση, όπως τη ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα μετά το Νταβός. Τελικά αυτή η προσέγγιση είναι μύθος, πραγματικότητα ή τέχνασμα; Και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να υπάρξει ουσιαστική προσέγγιση;

Επανειλημμένα έχω πει -και το έλεγα και σε Τούρκους συνομιλητές μου,- ότι Ελλάδα και Τουρκία έχουν μια δραματική κοινή μοίρα. Είναι γείτονες και πρέπει να ζήσουν μαζί. Ή θα ζήσουν ή θα πολεμάνε. Αλλά το να πολεμάνε συνέχεια δεν γίνεται. Είναι εγκληματικό σφάλμα, εναντίον των δύο λαών, η τακτική που ακολούθησαν πολλοί πολιτικοί ηγέτες, μιας ετεροβαρούς συμφωνίας, είτε υπέρ των Ελλήνων, είτε υπέρ των Τούρκων. Όσο υπάρχουν ετεροβαρείς συμφωνίες και ρυθμίσεις, θα δημιουργούνται προβλήματα. Μόνον όταν με καλή διάθεση και σοβαρή αντιμετώπιση λύσουμε τα προβλήματά μας, ώστε να μην εκμεταλλεύεται η μία χώρα την άλλη,  θα ζήσουμε ήρεμα και ειρηνικά.

Δεν θα ήθελα κι αν ακόμη είχαμε τη δυνατότητα, να πάρουμε όλη την υφαλοκρηπίδα μέχρι τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας, αλλά και δεν θα μοίραζα το Αιγαίο, όπως ζητάνε οι Τούρκοι. Πρέπει να βρούμε μια σωστή και δίκαια λύση. Τότε θα πάψουνε οι έριδες και οι συγκρούσεις. Δεν λύνονται τα προβλήματα με επιφανειακές ρυθμίσεις.

Είναι δυνατόν να υπάρξει τέτοια συμφωνία; Ο Τουργκούτ Οζαλ, με τον οποίο κι εσείς συναντηθήκατε, είχε πει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, επειδή σε λίγα χρόνια η Τουρκία θα είναι 80 εκ. άνθρωποι και η Ελλάδα θα συρρικνώνεται πληθυσμιακά.

Αυτό το 80 εκατομμύρια, λειτουργεί εις βάρος της Τουρκίας. Η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει ανάπτυξη. Αν εμείς είμαστε σ’ αυτήν την πλεονεκτική θέση, ένας λόγος είναι ότι δεν έχουμε υπερπληθυσμό. Αν συγκρίνουμε την πορεία των δύο χωρών, από 1910, 1911, που ξεκίνησαν την Εθνική και οικονομική ανασυγκρότησή τους, η Ελλάδα με ένα παγκόσμιο πόλεμο, με μια κατοχή και έναν τρομακτικό εμφύλιο, είναι σήμερα σε απείρως καλύτερη θέση και πιο προηγμένη, από μια Τουρκία η οποία μαραζώνει στην υπανάπτυξη, στην υπομόρφωση και σε ένα μη επιθυμητό κοινωνικό επίπεδο.

Μόνο που Ελλάδα είχε ένα ιστορικό υπόβαθρο για να πατήσει και με ένα έθνος απόλυτα ομογενοποιημένο…

Πολύ σωστά, αλλά όλα αυτά είναι τα ατού και δεν είναι τα 80 εκατομμύρια πληθυσμού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αποτελέσει λύση για την Τουρκία, αλλά και την Ελλάδα όσον αφορά την ομαλοποίηση των σχέσεών των δύο χωρών;

Ξεχάστε το αυτό. Έχω επανειλημμένα πει, ότι για τα επόμενα 50, 100 χρόνια, έννοιες Ευρώπη και Τουρκία είναι ασυμβίβαστες. Η Τουρκία δεν μπορεί να μπει στην Ευρώπη για δύο βασικούς λόγους: η Ευρώπη δεν θέλει την Τουρκία και η Τουρκία δεν θέλει την Ευρώπη!
Εάν η Τουρκία, θελήσει να μπει στην Ευρώπη, θα πρέπει να κάνει τέτοιες παραχωρήσεις που θα δημιουργηθούν φυγόκεντρες τάσεις μέσα στην ίδια την Τουρκία. Η Τουρκία δεν μπορεί να μπει στην Ευρώπη χωρίς να δώσει αυτοδιάθεση ή αυτοδιοίκηση ή αυτονομία στους Κούρδους. Αυτό δεν μπορεί ούτε καν να το σκέφτεται, όταν από την άλλη οι αμερικανοί καραδοκούν να της αρπάξουν τις κουρδικές περιοχές και να ιδρύσουν ένα νέο Κουρδιστάν, για να εκμεταλλευτούν τα πετρέλαια της περιοχής.
Σήμερα ο αντιαμερικανισμός στην Τουρκία, είναι ο μεγαλύτερος που έχει σημειωθεί ποτέ σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Η εντύπωση που επικρατεί μετά την αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, σε σχέση με την Τουρκία, είναι ότι η χώρα μας «χρησιμοποιούνταν» από τους εταίρους της για τη μη είσοδο της γείτονας χώρας στην Ένωση…

Η εξωτερική πολιτική, μετά το ’89, προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των νέων ή παλιών εταίρων, φίλων και συμμάχων μας, αλλά δεν μπορεί να φύγει από τις βασικές αρχές της εξωτερικής πολιτικής τους Ανδρέα Παπανδρέου. Δεσμεύεται μέσα στην «κόκκινη γραμμή», που χάραξε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την κρίση του ’87.

Το νέο δόγμα, με το οποίο συμφωνούμε στην είσοδο της Τουρκίας στην Ένωση, δεν είναι ένα βήμα μπροστά;;

Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχουν δόγματα. Υπάρχουν θέσεις. Όταν αναλάβαμε την προεδρία της ΕΟΚ, παρέθεσα γεύμα, όπως συνηθίζεται, στους πρέσβεις των χωρών της ΕΟΚ, όπου τους είπα –έχοντας ειδοποιήσει το συνοδό μου πρέσβη ότι θα κάνω ένα αστείο-  ‘χαρείτε, αίρουμε τις αντιθέσεις μας, της εισόδου της Τουρκίας’… πανικοβλήθηκαν. Τους εξήγησα ότι το είπα ως αστείο, αλλά πάψτε να κρύβεστε πίσω από την πλάτη μας. Τώρα που τραβήξαμε την πλάτη μας, φάνηκαν ότι δεν θέλουν την Τουρκία.

Η Ελληνική Κυβέρνηση, αυτές τις μέρες καλείται να αντιμετωπίσει ένα ακόμη δύσκολο θέμα εξωτερικής πολιτικής, που αφορά την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Ο κ. Νίμιτς, σύμφωνα με πληροφορίες από τα Σκόπια κατέθεσε νέες προτάσεις για την ονομασία τους. «Νέα Μακεδονία, Άνω Μακεδονία, Μακεδονία-Σκόπια». Τι περιθώρια ελιγμών υπάρχουν για την Ελληνική Κυβέρνηση;

Κανένα. Ύστερα από έτη σφαλμάτων, οπισθοχωρήσεων, έχουμε φτάσει στη γωνία του ρινγκ. Δεν πάμε παρακάτω! Μισό βήμα παρακάτω, σημαίνει νοκ-άουτ! Για να δικαιολογήσω κάτι που είπα προηγουμένως, όταν ξεκίνησε την πολιτική της η Κυβέρνηση Παπανδρέου, τα άλλα κόμματα παίζανε το παιχνίδι των Αμερικάνων και λέγανε ‘δεν μπορούμε να επιβάλουμε το όνομα’. Ποιος είπε θα επιβάλουμε το όνομα. Κάναμε διαπραγμάτευση, παίζαμε το παιχνίδι του ‘δίνω-παίρνω’ και μας υπονόμευαν τις θέσεις μας. Και μιλάω για την εποχή των Κυβερνήσεων, Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι ένα ζήτημα που θα μπορούσε να λυθεί από το ’92, από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη θα μπορούσε να το λύσει, εάν ήθελε ο Μητσοτάκης. Αλλά ο Μητσοτάκης ήθελε, ότι ήθελαν οι Αμερικανοί. Και για να πάρω το μέρος του τόσο παρεξηγημένου Αντώνη Σαμαρά ο οποίος έκανε τα δικά του σφάλματα, έχω στοιχεία και έγραψα, ότι άλλα πράγματα έλεγε ο Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών στον Κέσνερ και άλλα έλεγαν τηλεδωνικά στον Κέσνερ, οι συνδαιτυμόνες Μακεδονικής προελεύσεως του κ. Μητσοτάκη. Στο τέλος ο Κέσνερ είπε, παρατήστε με!

Πώς μπορεί να χειριστεί τώρα το θέμα η Ελλάδα;

Δεν έχει περιθώρια ελιγμών, περισσότερα από όσα έχει σήμερα. Βέτο, και όχι παθητικό βέτο. Δεν μ’ αρέσει να δίνω οδηγίες προς ναυτιλλόμενους, είναι κωμικό και γελοίο και δεν μπορώ να ξέρω όσα ξέρει η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά θα φανταζόμουνα –αν οι αμερικανοί κάνουν κανένα τερτίπι- να επανέλθουμε στην πολιτική «Ντε Γκωλ», ο οποίος απεχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ…

Ναι, αλλά ο Ντε Γκωλ, εκπροσωπούσε τη Γαλλία…

Ο Καραμανλής απεχώρησε και ορθή ήταν η πολιτική του απόφαση, οι συνεργάτες του κινούμενοι μέσα στο αμερικάνικο κλίμα, απεχώρησαν από τα πολιτικά αποφασιστικά όργανα και άφησαν τον Στρατό μας στη διάθεση του ΝΑΤΟ δίκη μισθοφόρων. Ο Ντε Γκωλ, έμεινε στα πολιτικά όργανα και έβγαλε το στρατό. Είπατε για τη Γαλλία… ξέρετε όμως ότι ολόκληρη η Γαλλία δεν έχει τη σημασία, που έχει στην Ελλάδα η βάση της Σούδας; Τέσσερις μέρες να την κλείσουμε, παρέλυσε ο 6ος Στόλος!

Εγκυμονούν κίνδυνοι από ενδεχόμενο βέτο; Γιατί το φοβόμαστε; Μπορούν να μας πιέσουν;

Κανένας κίνδυνος. Διαγράψτε τη λέξη «πιέζομαι». Πιέζεται αυτός που ενδίδει. Αυτός που δεν ενδίδει, επιστρέφει την πίεση σ’ αυτόν που προσπαθεί να την ασκήσει.

Τι στάση πρέπει να κρατήσει η αντιπολίτευση, αυτή τη στιγμή;

Δεν δίνω συμβουλές, δεν είμαι η «Σοφή Κουκουβάγια». Εγώ τι βλέπω! Χωρίς προσπάθεια κομματικής εκμετάλλευσης. Στα Εθνικά θέματα δεν υπάρχει προσπάθεια κομματικής εκμετάλλευση. Εάν η Κυβέρνηση ακολουθεί μια σωστή εξωτερική πολιτική, πρέπει να στηριχθεί! Εάν δεν ακολουθεί, τότε βεβαίως έρχεται στη Βουλή, ανατρέπονται συμφωνίες και ακόμη… βγαίνουμε και στους δρόμους!

Μια Κυβέρνηση των 151 1 βουλευτών, προφανώς υποχρεούται να ψάξει περισσότερο τη συναίνεση σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, έχοντας και μνήμες παρελθόντος…

Αυτό είναι το καλύτερο…