Μετά το πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο: «Απόγονο του λιονταριού της Ρούμελης, Γ. Καραϊσκάκη, χρειαζόμαστε στην εξουσία», όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι νοητό να επιστρέψω στη μέχρι τώρα θεματογραφία μου, αλλά είμαι υποχρεωμένος να αποδείξω ότι παραμένω συνεπής στα ίδια τα γραφόμενά μου. Προεκτείνοντας, λοιπόν, το πνεύμα εκείνου του άρθρου, θέλω να παρατηρήσω ότι κάνουμε μεγάλο λάθος (αν προτιμάτε, παρασυρόμαστε) και τα βάζουμε με τους ξένους που μας αντιμετωπίζουν σκληρά κι’ απάνθρωπα, αλλά και τολμούν ακόμα να μας λοιδορούν. Γιατί το λέω αυτό; Διότι οι ξένοι, με την όποια στάση τους, μας προσφέρουν πολύτιμη υπηρεσία! Είναι σαν να μας λένε, εμάς τους Έλληνες, αφού ανέχεστε ακόμα να σας εκπροσωπούν αυτοί οι πανάθλιοι προσκυνημένοι και ουτιδανοί, τα …σκάγια παίρνουν και σας!

Οι ξένοι, όχι γενικώς, αλλά όσοι από αυτούς έχουν ένα δράμι μυαλό, δεν διανοούνται καν να μας υποτιμήσουν ή να αγνοήσουν με ποιον λαό έχουν να κάνουν. Είναι, όπως καταλαβαίνετε, εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα, να τους υποχρεώνουμε να συζητούν και να αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς, έχοντας απέναντί τους αυτούς που μας κατέστρεψαν και μας εξευτέλισαν μπροστά στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Είναι κάτι ασύλληπτο και να το σκέφτεται κανείς. Πέρασαν δύο χρόνια και περίπου πέντε μήνες κι’ ένας ολόκληρος λαός – με ευθύνη βεβαίως και αυτών που παριστάνουν τους αντιπολιτευόμενους – δεν μπορέσαμε να καθίσουμε στο σκαμνί, δεν δικάσαμε και δεν στείλαμε στον αγύριστο τους αποδεδειγμένα ένοχους.
Το ακόμη χειρότερο: τους ανεχόμαστε μέχρι και αυτή την ώρα πάνω στα κεφάλια μας, τους πληρώνουμε πλουσιοπάροχα από τα δανεικά και τους αφήνουμε να παριστάνουν τους «σωτήρες» μας! Ε, αυτό δεν αντέχεται άλλο, ούτε από Έλληνα, ούτε από ξένο. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, Παπαδήμιος και λοιποί αυθαίρετοι, πρέπει να κλωτσοδιωχτούν, χωρίς άλλη αναβολή / καθυστέρηση. Να καθαρίσει ο τόπος και να πάει να σταθεί απέναντι στον όποιο «Σόιμπλε» ένας Έλληνας με γεμάτα τα παντελόνια του. Για να δούμε τότε ποιος είναι ο Γερμανός, που έφαγε τα μούτρα του το ’40 στα Οχυρά Μεταξά και στην ηρωϊκή Κρήτη, ποιος είναι ο Γάλλος που ισοπεδώθηκε από τις γερμανικές φάλαγγες σε λίγα εικοσιτετράωρα, ποιος είναι ο Ολλανδός ή ο Φιλανδός, τα ξερά κλαδιά.
Από εδώ και στο εξής σημασία έχει ΜΟΝΟ τι κάνουμε για να ξηλωθούν οι αυθαίρετοι από τα πόστα τους. Σε συνέντευξή του στον Θεσσαλονικιό συνάδελφο, Γιώργο Χριστοφορίδη (γιο του βετεράνου δημοσιογράφου και στελέχους του «Ελληνικού Βορά» και της «Ναυτεμπορικής», Ευάγγελου Χριστοφορίδη), που δημοσιοποίησε το blog new-sbomb.gr, ο γνωστός οικονομολόγος / αναλυτής, Δημήτρης Καζάκης, προτείνει «να συλλάβει η Αστυνομία το δοτό πρωθυπουργό»! Διευκρινίζει: «Προσέξτε, δεν μιλώ για συνταγματική εκτροπή. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια κίνηση περιφρούρησης του Συντάγματος, βάσει του ακροτελεύτιου άρθρου του 120, διότι αυτά τα μέτρα δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν!».
Η κεντρική ιδέα του Δ. Καζάκη είναι, όπως εξηγεί, να αποφευχθεί το αιματοκύλισμα της χώρας. Διότι η εφαρμογή της δανειακής σύμβασης εκεί οδηγεί τα πράγματα. Θα είναι ζήτημα, υποστηρίζει, αν ο μισός πληθυσμός θα μπορεί να τραφεί, όταν είναι ήδη γνωστό και επισημοποιημένο στοιχείο ότι 3 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Ο χειμώνας που ζούμε είναι χειρότερος από αυτόν του ’41 - ’42. Ποιος εμποδίζει, προσθέτει, τους ανθρώπους που βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν γάζες τα νοσοκομεία… Πόσο δύσκολα μπορεί να στρίψει η βίδα του κόσμου και το αίμα να χυθεί ποτάμια;
Η πρωτοβουλία του Δ. Καζάκη είναι σε ανάπτυξη. Η πρότασή του, ξεκαθαρίζει, είναι ακραία αλλά θεσμική. Με προσωπικές επαφές προσπαθεί να πείσει Παπαρήγα και Τσίπρα να παραιτηθούν οι κοινοβουλευτικές ομάδες τους και άλλοι αντιμνημονιακοί από το Κοινοβούλιο, ώστε να οδηγηθούμε υποχρεωτικά σε εκλογές, τη διεξαγωγή των οποίων και την περιφρούρηση τους θα αναλάβουν οι δικαστικοί και όχι ο Παπαδήμιος.
Όλοι οι τρόποι, κάθε πρωτοβουλία, κάθε συντονισμός και συνεργασία Ελλήνων πολιτών, που αποσκοπεί στο ξήλωμα των αυθαίρετων από την εξουσία, είναι θεμιτός / θεσμικός και, προ αυτής της κατάστασης, υποχρεωτικός, σύμφωνα με την επιταγή του Συντάγματος (άρθρο 120)