Του Μίμη Κασαπίδη

Πολύ συχνά ακούμε και διαβάζουμε, σε ότι αφορά στα δύο μεγάλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) ,πως θέτουν θέμα κομματικής πειθαρχίας των βουλευτών, που αν δεν πειθαρχήσουν ή καλύτερα δεν υποταχθούν στην απόφαση του αρχηγού τους θα διαγραφούν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ή το Κόμμα ή ακόμη δεν θα περιληφθούν στα ψηφοδέλτια της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Υποτίθεται ότι τα κόμματα αυτά λειτουργούν στο εσωτερικό τους δημοκρατικά και εκφράζουν δημοκρατικούς πολίτες. Μάλιστα και τα δύο παραπάνω αναφερόμενα κόμματα εξέλεξαν τους αρχηγούς με καθολική ψηφοφορία από τη βάση του κόμματος. Θεωρήθηκε μάλιστα η διαδικασία αυτή εξόχως δημοκρατική.
Μήπως όμως οδηγήθηκαν στη «δημοκρατία του ενός;», δηλαδή σε μια κατ' επίφαση δημοκρατική λειτουργία, που στην ουσία είναι δικτατορία του ενός;
Ο αρχηγός αποφασίζει ποιος θα συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια, ο αρχηγός αποφασίζει τι θα ψηφίσει και πως θα συμπεριφερθεί κάθε βουλευτής. Η συλλογική διοίκηση του κόμματος είναι ανύπαρκτη. Τα «ωραίο» είναι ότι τα κόμματα αυτά έχουν και συλλογικά όργανα. Κεντρική Επιτροπή, Εθνικό Συμβούλιο, Πολιτικό Συμβούλιο και άλλα παρόμοια εύηχα , στη προκείμενη περίπτωση άνευ ουσιαστικού περιεχομένου. Συγκαλούνται κυρίως να επικυρώσουν τις αποφάσεις του αρχηγού, τις οποίες πήρε μόνος του ή σε στενό κύκλο.
Γιατί να αποφασίζει ο αρχηγός ποιος θα εκπροσωπήσει μια περιοχή στο Κοινοβούλιο, γιατί να αποφασίζει ο αρχηγός μόνος του, αυτοστιγμεί, αν η συμπεριφορά ενός βουλευτή είναι σωστή ή όχι:
Δεν υπάρχουν τοπικές οργανώσεις για την ανάδειξη υποψηφίων και την συμμετοχή τους στα τοπικά ψηφοδέλτια; Δεν υπάρχουν άλλα συλλογικά όργανα να αποφασίσουν αν η συμπεριφορά ενός βουλευτή είναι η αρμόζουσα ή όχι: Υπάρχουν αλλά δεν λειτουργούν, γιατί τα κόμματα αυτά είναι αρχηγικά και αναφέρονται στο παρελθόν... Οι βουλευτές είναι απλά στρατιωτάκια, απλοί αριθμοί Να φανταστεί κανείς όμως ότι βρισκόμαστε στο εικοστό πρώτο αιώνα(!)
Είναι όμως δυνατόν κόμματα που δεν λειτουργούν δημοκρατικά στο εσωτερικό τους να λειτουργούν δημοκρατικά στην Κοινωνία; Με διάφορα τερτίπια και καλπονοθευτικούς νόμους καταφέρνουν να παίρνουν την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο ενώ στην Κοινωνία είναι μειοψηφία. Κάνουν ότι τους κατέβει, κυρίως οι αρχηγοί, υπακούοντας όχι στη θέληση του Λαού, αλλά σε άλλα κέντρα που τους καθοδηγούν.
Οι αρχηγοί δεν ενημερώνουν ούτε την Κοινοβουλευτική τους Ομάδα ούτε την ρωτούν, αλλά απλώς απαιτούν να υπακούσει στις δικές τους απαιτήσεις. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα , συνήθως είναι «αδιάβαστη»...
Νομίζουμε όμως στην εποχή μας πρέπει να πάψουν να λειτουργούν παρόμοια κόμματα. Ο Λαός πρέπει να τοποθετήσει τα κόμματα αυτά στο «αρχείο» , που κάθε άλλο παρά δημοκρατικά κόμματα είναι στην ουσία , αλλά κόμματα του ενός...