Απόστολος Ελευθερίας, Αλήθειας και Μη Βίας. Αυτή η επιγραφή έχει χαραχτεί στο επιτάφιο μνημείο του Μαχάτμα Γκάντι, για τον οποίο έχει ειπωθεί ( και στέκει απόλυτα ), ότι οι επόμενες γενιές θα διαβάζουν για τη ζωή, τα πιστεύω του, την θυσιαστική προσφορά του  και θα αμφιβάλουν ότι υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος! Δεν βρίσκω ότι έχω το δικαίωμα να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο, ακόμα κι’ αν αυτό αφορά την καταλήστευση ή την πτώχευση της χώρας μας, γιατί οι εικόνες που είδα χθες, εντελώς συμπτωματικά, στο κανάλι της Βουλής, το οποίο πρόβαλε το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στον λαϊκό άγιο Μαχάτμα (Μεγάλη Ψυχή) Γκάντι και στη μαρτυρική χώρα του, την Ινδία, είχαν μιαν αξία που καλύπτει και σκεπάζει τα πάντα!

Έγραψα στην ώρα που έπρεπε – και αυτή η ώρα ήταν όταν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Πλατεία Συντάγματος οι «αγανακτισμένοι» πολίτες -  ότι η Ελλάδα χρειάζεται έναν Έλληνα Γκάντι, για να μπορέσει να ξεπεράσει την οικονομική κρίση που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνιση, τουλάχιστον, όσον αφορά την υπόστασή της ως χώρας με την προϊστορία και τη δόξα που ξέρουμε. Διότι η οικονομική κρίση αποδείχτηκε ότι ήταν το τελευταίο σύμπτωμα μιας σειράς από αρρώστιες, που σακάτεψαν το κορμί της χώρας μας, μέχρις εκείνου του βαθμού, ώστε να είναι αδύνατη η ανάρρωσή της.
Δεν ξέρω αν είναι απλή σύμπτωση ότι αναφορές στον Μαχάτμα Γκάντι έγιναν, αυτή την περίοδο,  από Έλληνες και ξένους, σε όλες τις περιπτώσεις, ως υπαινιγμοί, ενώ η δική μου αρθρογραφία συνέδεε την πάναγνη αυτή προσωπικότητα με τη βαριά άρρωστη πατρίδα μας, αλλά και την έσχατη ελπίδα σωτηρίας, που συντηρούν οι Έλληνες, έτσι ώστε να μην αποδειχτεί  τραγικότερη η θέση των Ελλήνων, από τη  μοίρα της ίδιας της χώρας τους.
Το χθεσινό τελευταίο μέρος του αφιερώματος στον Μαχάτμα Γκάντι και την Ινδία ήταν συγκλονιστικό, από την άποψη ότι συνυπήρχαν σ’ αυτό τα πιο σημαντικά στοιχεία, που χαρακτήρισαν τη χρονική περίοδο κατά την οποία η Ινδία αποκτούσε, μετά από 350 χρόνια, την ανεξαρτησία της, πλήρωνε το τίμημα της διαίρεσής της σε δύο κράτη, με τη αυτονόμηση του μουσουλμανικού πληθυσμού της (Πακιστάν), μετρούσε εκατομμύρια νεκρών από την ανεξέλεγκτη εμφύλια σύγκρουση Ινδουιστών και μουσουλμάνων και θρηνούσε την απώλεια του εθνεγέρτη και απελευθερωτή της, Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος έπεσε θύμα ενός φανατικού Ινδουιστή, που δεν συγχώρεσε στον Γκάντι τη διαίρεση της Ινδίας, για την αποτροπή της οποίας ο Γκάντι έκανε υπεράνθρωπες, κυριολεκτικά, προσπάθειες.
Με τις μηχανές λήψεως εκείνης της περιόδου ( 1932 – 1947), οι ασπρόμαυρες εικόνες τόνιζαν πολύ περισσότερο την τραγικότητα της κατάστασης, μέσα στην οποία η φυσιογνωμία του αποστεωμένου Μαχάτμα Γκάντι, σε συνδυασμό με την λατρεία προς το πρόσωπό του των εξαθλιωμένων στον υπέρτατο βαθμό Ινδών,  θύμιζε προφήτες, που έχουν κύριο γνώρισμά τους την απόλυτη ένδεια, αλλά και την απόλυτη απεξάρτησή τους από τα γήινα!
Ο Γκάντι, πότε γυμνός και πότε τυλιγμένος από ένα άσπρο ύφασμα, χωρίς προσωπική φιλοδοξία και χωρίς να λογαριάσει ούτε μια στιγμή την ίδια τη ζωή του, είχε κατορθώσει να απλώσει την επιρροή του στα εκατομμύρια των Ινδών και από αυτόν τον καταργημένο και αγνοημένο από την κατοχική αγγλική εξουσία λαό, να αντλεί μια εξουσία πιο δυνατή από αυτή των Άγγλων αδυσώπητων δυναστών. Ήταν, κυριολεκτικά, ο ανίκητος! Ήταν αυτός που τα έβαλε με το πιο απάνθρωπο αποικιοκρατικό καθεστώς, με εφόδια  τη δύναμη του μυαλού του, την ακεραιότητα της προσωπικότητάς του και τον πατριωτισμό του. Σκεφτόμενος αποκλειστικά και μόνο την ελευθερία της Ινδίας και του λαού της, πιστεύοντας στη λύτρωση, παρότι ο ίδιος και οι συμπατριώτες του ζούσαν μέσα σ’ ένα τάφο, κατόρθωσε να εκπληρώσει την αποστολή που έθεσε ως σκοπό της ύπαρξής του. Ανέτρεψε το πιο τυραννικό καθεστώς χωρίς να χρησιμοποιήσει βία! Ως μαχητής της Ελευθερίας, της Αλήθειας και της Μη Βίας.