Του Γαβριήλ Θ. Λαμψίδη
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Η «Σχολή Αυγουστίνου Καντιώτη», εκτός από τα ιερά γράμματα, μας έμαθε να στεκόμαστε στην κοινωνία ισορροπημένα, έτσι ώστε να εξαγοράζουμε τον καιρό για τη ψυχή μας. Η πρώτη και κύρια Διδαχή του απαράμιλλου σε όλα μακαριστού διδασκάλου και ποιμένα, αφορούσε το ζύγιασμα των ανθρώπων του κοντινού περιγύρου μας και, βεβαίως, γενικότερα των κοινών και ιδίως της πολιτικής. Εκείνος, με τη δωρεά του πνευματικού, έκρινε και δεν αστοχούσε ποτέ, όμως οι διδαχές του είχαν και έχουν εφαρμογή στην καθημερινότητα. Κι’ αυτό, γιατί, οι άνθρωποι και σήμερα και πάντα, παρότι είναι γεμάτοι από αδυναμίες, αντί να κρύβονται, βγαίνουν στην αγορά και με τη μέθοδο του γυμνοσάλιαγκα (…όταν δεν είναι «πρίγκηπες»), βάζουν πλώρη για τα υψηλά πόστα, ξεχνώντας, από ελαφράδα, όπως η μαϊμού, ότι ο πισινός τους είναι γυμνός και…

Για τις …μαϊμούδες της αγοράς, λοιπόν, ο αψεγάδιαστος, αφιλοχρήματος και ακούραστος εργάτης του αμπελώνα του Κυρίου, κρατούσε νοερά στο χέρι του μια ζυγαριά κι’ όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν «σημάδευε» εκείνον που έκανε τον περισσότερο θόρυβο, ως κύμβαλον  αλαλάζον και αποφαινόταν : «εζυγίσθης, εμετρήθης και ευρέθης λειψός»… Αυτό μας έμαθε και με πολύ σεβασμό στην αυθεντική θεολογική γνώση του και στη μνήμη του, μετά την κοίμησή του, προσπαθούμε να προφυλαγόμαστε από τους …λειψούς που αφθονούν – δυστυχώς –  ιδίως στις μέρες μας.
Λειψός και, μάλιστα, σε ανησυχητικό βαθμό παρουσιάστηκε το Σάββατο, από το βήμα του Εθνικού Συμβουλίου, ο γιος της Μάργκαρετ Τσαντ και αδελφός του Νίκου, του Αντρίκου και της Σοφίας, την οποία έχουμε καιρό να την ακούσουμε. Περίπου, από τότε που δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και εξέφρασε δημόσια την οδύνη της για τα καμώματα του καλοπερασάκια και «ζωηρού» πατέρα της.
Αν, παραδόξως, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι πρόκειται να ασχοληθώ με τον πεσμένο καταγής πρόεδρο του …όσο απόμεινε ΠΑΣΟΚ, εξηγούμαι ότι δεν θα το κάνω, διότι τότε θα παραβίαζα μιαν άλλη σπουδαία Διδαχή του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη. Μάλιστα, αυτή τη Διδαχή του την εμπεδώσαμε στον απόλυτο βαθμό, καθώς μας τη δίδαξε με το παράδειγμά του. Όσο απροκάλυπτα σκληρά και με ευαγγελική αυστηρότητα έκρινε τα δημόσια πρόσωπα, ενώ κατείχαν ακόμη τα αξιώματά τους και την μέχρι υπερβολής δικαιοδοσία τους επί των απροστάτευτων πολιτών, τόσο επιεικής και συγκαταβατικός ήταν απέναντι στα ίδια αυτά πρόσωπα, όταν έχαναν την εξουσία τους.
Ο ΓΑΠ είναι και λειψός και πεσμένος. Αυτό το πιστοποίησε η εμφάνισή του στο Εθνικό Συμβούλιο. Είχε απέναντί του εκείνους που λίγο πριν τους αντιμετώπιζε ως στρατιωτάκια, χαρίζοντας υπουργεία σε άγνωστες φίλες του και σε «κηπουρούς», σύμφωνα με την κριτική που δέχτηκε από αυτούς που τα βρόντηξαν και έφυγαν από αυτοσεβασμό (π.χ. Γ. Φλωρίδης). Τους έβλεπε και τον έβλεπαν «δια γυμνού οφθαλμού», αλλά αυτή τη φορά άφησαν τα χέρια έξω από την αίθουσα και με το λίγο μυαλό τους απέφευγαν επιδεικτικά να τον χειροκροτήσουν. Αν είχε τσίπα, θα έπρεπε να τα παρατήσει. Έτσι κι’ αλλιώς, ξένο κείμενο διάβαζε…
Η εικόνα του μου θύμισε την ιστορία με τον Χριστιανό, ο οποίος σπρώχνοντας δεξιά και αριστερά, επιδίωκε να φθάσει όσο γινόταν κοντύτερα στο σημείο από το οποίο θα γινόταν ο αγιασμός των υδάτων, αλλά χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε στη θάλασσα! Κι’ αφού βρέθηκε στα παγωμένα νερά, κούνησε τα χέρια του κι’ έπιασε το Σταυρό! Όταν, λοιπόν, έσπευσαν να τον συγχαρούν κληρικοί και λαϊκοί, εκείνος μονολογούσε, επαναλαμβάνοντας την ίδια φράση: «ήθελα να ήξερα ποιος με έσπρωξε;»!
Κι’ εγώ έχω την περιέργεια να μάθω ποιος …έσπρωξε τον ΓΑΠ μέχρι το βήμα του Εθνικού Συμβουλίου, ενώ δεν είχε να πει τίποτα, αλλά μόνο να αυτοπυροβοληθεί, εκφωνώντας ο ίδιος τον επικήδειό του…