Άσχετο; Δεν νομίζω! Ένας δημοσιογράφος, ο Γιώργος Λεονταρίτης, το ειδικό βάρος του οποίου αναμετριέται και δεν υπολείπεται του αντίστοιχου …ολόκληρης της σημερινής δημοσιογραφικής οικογένειας, σε άρθρο του στην «Ελεύθερη Ώρα» της Κυριακής (που κυκλοφόρησε, λόγω των αργιών, το Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2012), αναφερόμενος, ειδικότερα, στο σχόλιο του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών προς την Μόσχα, εξ αφορμής της ανησυχίας που εξέφρασε (το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών), αμέσως μετά το διεθνή αντίκτυπο που προκάλεσε η γνωστοποίηση της απόφασης προφυλακίσεως του αγιορείτη ηγουμένου Εφραίμ, προέβη στις ακόλουθες επισημάνσεις:
«Το αποκορύφωμα του ψεύδους και της υποκρισίας της Παπαδημοκρατίας, ήταν το σχόλιο του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών προς την Μόσχα. Είπε ο καταγέλαστος εκπρόσωπος του υπουργείου, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο προς το Κρεμλίνο, ότι «Η Ελλάς δεν δέχεται υποδείξεις…»!
«Σοβαρολογεί το Υπουργείο Εξωτερικών; Δεν κατανοεί το γελοίον της δηλώσεως; Σε ποιον τα λέει αυτά; Η Ελλάς, όχι μόνον υποδείξεις δέχεται, αλλά και διαταγές από την Μέρκελ και την Τρόικα, που τραυματίζουν βαρύτατα την εθνική μας αξιοπρέπεια. Ουδέποτε κατά το παρελθόν, υπήρξε τέτοια υποτέλεια προς τους ξένους. Ο Γραικυλισμός οργιάζει. Ο εθνικός πλούτος, η εθνική ανεξαρτησία, η εθνική αξιοπρέπεια, όλα στα πόδια της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Κλίκες τυχάρπαστες που έχασαν προ πολλού κάθε εθνικό αίσθημα, διαφεντεύουν σ’ αυτήν τη χώρα, και μας μετέβαλαν σε προτεκτοράτο της Γερμανίας. Και ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών απειλεί τη Μόσχα, ότι …«Η Ελλάς δεν δέχεται υποδείξεις»!
«Κύριε Δήμα, ευθυμογράφο διορίσατε για εκπρόσωπό σας;»…

Άλλα είχα στο μυαλό μου να γράψω, αλλά δεν ήθελα να παραλείψω με τίποτε την αναφορά μου στο σημείο αυτό του άρθρου του λεοντόκαρδου συναδέλφου, Γιώργου Λεονταρίτη. Διότι τέτοιου είδους …χοντράδες δεν πρέπει να σκεπάζονται από την επικαιρότητα, ιδίως τώρα που η δύσμοιρη πατρίδα μας δεινοπαθεί στα χέρια των ανίκανων πολιτικών του δικομματισμού της συμφοράς και των λοιπών, της αυτής φάρας, οι οποίοι, παραμένουν στη Βουλή ως αβανταδόροι, θέλοντας να πιστέψουμε ότι είναι σε θέση να …νεκραναστήσουν τη χώρα! Πολιτικοί απατεώνες όλοι τους. Διπλασίασαν τις αποδοχές τους, μαζί με τους δικαστικούς και ως τυφλοί οδηγούν οι μεν τους δε στην άβυσσο, παρηγορημένοι, ως πανηλίθιοι που είναι, ότι θα πέσουν στον γκρεμό με παραφουσκωμένο το σκεμπέ τους…  
Πανέξυπνος ο Θέμος Αναστασιάδης, έπιασε την ουσία του ζητήματος και έθεσε στη θέση της κεντρικής ιδέας του άρθρου του στο «Θέμα», αν έχουμε δικαιολογία να μιλάμε για τον ΓΑΠ. « Κανονικά, γράφει, αν ήμασταν σοβαρός λαός, θα έπρεπε να ασχολούμαστε με ένα και μοναδικό ζήτημα: να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, με το λιγότερο δυνατό κόστος για το 30% των Ελλήνων που βρίσκεται ήδη στο όριο της φτώχειας…».
Μια άλλου είδους προσέγγιση θα επιχειρήσω εγώ, ολοκληρώνοντας το σημερινό μου άρθρο. Ο ΓΑΠ, ως Γιώργος, είναι πονηρός! Δεν θα υπερέβαλε εκείνος που θα τον συνέκρινε με …τεχνητό άνθρωπο «ειδικών αποστολών». Επειδή όμως ο ΓΑΠ είναι λίγο παραπάνω από πονηρός, φαντάστηκε ότι υπάρχει περίπτωση να ρεφάρει, δείχνοντας τα δόντια του στους ανίκητους! Ενώ γνωρίζει, καλύτερα από τον καθένα μας, πόσο μαφιόζικα φέρονται στους πρώην συνεργάτες τους  τα απρόσωπα αφεντικά, προσπαθεί με αστεία κόλπα να μείνει όρθιος, ενώ είναι πεσμένος για πάντα! Προσωπικά, με οδηγό το δημοσιογραφικό μου ένστικτο, δεν αποκλείω τα χειρότερα για την τύχη του ΓΑΠ. Λίγο ακόμα και δεν θα μπορεί να διαλέξει ούτε τον τρόπο που θα τελειώσει! Εκτός κι’ αν…